Linkin Park’s Chester Bennington, heel intiem en eerlijk …

Facebookrssmail

Linkin Park’s nieuwe album, ‘One More Light’, zal wereldwijd worden uitgebracht op 19 mei. RockMuZine’s Eugene Kabanets sprak met Chester Bennington, leadzanger van Linkin Park, over het nieuwe album, de inspiratiebronnen en de riskante keuzes die de band maakte.

Het nieuwe album heeft een andere stijl en geluid dan voorheen. Dat heeft natuurlijk een aantal beslissingen ten grondslag gehad, voordat de band het daarover eens was. “Tsja, het is niet dat we allemaal zijn gaan zitten en beslisten over de stijl waarin we het album in zouden schrijven, of het aantal gitaren, de inbreng van de synths of ga zo maar door. Zo werkt het niet zo. Sowieso zijn tegenwoordig alle stilistische lijnen aan het vervagen. Onlangs luisterde ik naar een radio en opeens hoorde ik een mooie melodie, zo enorm dope! En ik had het al eerder gehoord, maar ik was in de war en begon te denken – oh, dit is Depeche Mode of Coldplay, wat is het, man. En het bleek Katy Perry’s ‘Roar’ zijn. En ik wist het niet, maar ik luisterde wel 17 miljoen keer naar dat nummer. En ik vind dat het geweldige van muziek. Ik ben vrij zeker dat veel mensen een hersenbloeding kregen toen Metallica met Lady Gaga speelde, maar ik was erg verrukt. Ik hou van zowel Lady Gaga als van Metallica.”

Na de release van de eerste twee singles van het nieuwe album, ‘Heavy’ en ‘Battle Symphony’, was er volop roering op social media. Chester zegt dat hij begrijpt waar het vandaan komt: “Ik snap het. Muziek is een van de weinige dingen waar mensen bij wijze van grof door worden, zoals ”Luister hier niet naar”, of ” Niet luisteren naar dit of dat”, zonder dat ze beschouwd worden als klootzakken. Als je van metal houdt en zeg dat de rest bagger is, nou ja, ik denk dat je dan niet echt een Linkin Park fan bent. En als je dat wel bent, dan ben je een van de honderden anderen en iedereen wil toch iets anders. Zo verschillend als dit album voor de buitenwereld lijkt, toch is dit album niet zo anders voor mij als voor ieder ander. Ja, het is poppy en het is anders in die zin!”

Chester blikte ook terug op de dagen van Linkin Park’s debuut album ‘Hybrid Theory’, toen hij het niet eens was met de keuze van de nummers: “We hadden een echt stevige plaat, maar we hadden ook ‘In the End’ en ‘Pushing Me Away’. Ik had zoeits van, wat in godsnaam doen we hier met deze nummers. Het paste niet. Ik had niets met ‘In The End’ en ik vond ‘One Step Closer’ ook niets. Op dat moment ging ik voor ‘By Myself’ en ‘Points of Authority’. Ik wilde een miljoen van die nummers te maken. Gelukkig was ik niet de enige die bepaalde. Ik was niet bezig met het schrijven van muziek, maar alleen de teksten. En ik wilde heel erg in hetzelfe genre blijven. Dus er was geen mogelijkheid waarop ik ben het ermee eens kon zijn om ‘By Myself’ op hetzelfde album met dat andere nummer, ‘In The End’, te zetten. En dat is toevallig juist nu ons mooiste nummer tot nu toe! Dus, god zij dank, ik ben niet de enige beslisser in de band. Deze band heeft me uiteidelijk geholpen om te groeien, muzikaal en stilistisch.”

 

Het album ‘poppy’ noemen was een eenvoudige keuze voor Chester en hij legt het uit aan de hand van de hedendaagse popmuziek: “Vandaag de dag is popmuziek niet zo drastisch verschillend van alternatieve muziek zoals het was in de jaren ’80. Of de jaren ’90 in het bijzonder, toen je dingen had zoals pop diva Tiffany (Darwish) en Depeche Mode, die werden beschouwd als alternatieve rock toendertijd. Tegenwoordig is Depeche Mode bezig met popmuziek. Als je luistert naar hun hele repertoire, waar ik echt alles van af weet , is het interessant dat ze ooit een rockband werden genoemd. Maar omdat er Tiffany was, moest het als iets anders worden gelabeld. Maar als je mijn persoonlijke afspeellijst neemt en door elkaar afdraait, vindt je alles krijgen van Tex Williams naar Meshuggah. Er zal van alles te horen zijn, van jazz tot schreeuwende gitaren en grunts. Dat zou mijn radiostation zijn.”

Het is de vraag of een populaire gevestigde band als Linki Park wellicht de vrijheid geeft om te experimenteren en een alternatieve weg in te slaan. “Het zou betekenen dat er een echte keuze zou zijn om een bepaalde richting te gaan”, zegt Chester, “Het zou betekenen dat we er echt over zouden hebben gesproken over wat te doen. In werkelijkheid gingen de gesprekken die we hadden meer in de richting van ‘Dude, ik ben verdomme weer aan het drinken en mijn relatie is naar de klote. Ik ben fucked up.’, zodat we daarover konden schrijven. Of, je weet wel, een goede vriendin van ons was net overleden aan kanker. We hadden een lange tijd met haar samen gewerkt. Dus schreven we daar een nummer over. Dat is hoe een album wordt gemaakt. Vanuit het niets komen coupletten op, melodieën en teksten worden zo geschreven.”

 

 

——————

Het lijkt alsof ‘One More Light’ een erg persoonlijk album is geworden en Chester is het daar gedeeltelijk mee eens: “Al onze albums zijn wel iets persoonlijks, we zijn altijd erg emotioneel, we geven dan ook de voorkeur om te schrijven over onze interne strijd. Het grote verschil van dit album in vergelijking met de rest is de manier waarop dingen werden gedaan. Voordat ik Mike en Brad ontmoette hebben ze grote delen van de nummers al geschreven. Echte Linkin Park nummers. Ik had dan ook al een aantal demo’s geschreven en dan doken we er samen in. Ik zou rechtdoor weten, dat dit het nummer waar ik te schreeuwen en gillen, en er is een ander nummer en ga zo maar door. Maar wat zou er gebeuren als op diezelfde dag dat ik zou komen en brengen problemen die ik heb met mijn wilskrachtig kinderen of mijn relatie? En ik zal moeten aanboren iets, enige ervaring, om een ​​lied te schrijven over. Dus, dit is niet hoe ik nu voelen neuken, maar dit is zeker over de ervaringen. En niet alleen van mij, maar iedereen in de band. Dus hier zijn we, het schrijven van dit record. Rick Rubin (producer) zei dat het een verdomd wonder schreven we een record als dat, met alles bij elkaar komen, alle teksten en melodieën. Dus we waren gewoon te praten over situaties, als vrienden, en dan het schrijven van liedjes over het.”

En inderdaad, het album klinkt erg intiem en heel eerlijk, en zetten het samen was een mooie proces. “We ideeën had net, hadden we een aantal kern progressies, veel stukken, waarschijnlijk de moeite waard 40 songs. En we wilden alles samen op een manier die de stemming van het houdt zetten. En natuurlijk, we gekozen voor de meest complete enen en werkte met mensen die ertoe bij dat er een aantal teksten op. Het was heel erg als een interview nu. Je komt met niets, we werken en op het einde, je hebt het product, het interview. Je hoeft niet te komen met antwoorden en vragen me om ze uit te zoeken. Dus we zouden praten, over het leven, over een vriend die probeerde zelfmoord te plegen. Zo, nu dat je het injecteren met de werkelijkheid, en nu iedereen kan betrekking hebben op het een of andere manier. U hoeft niet te zijn me te begrijpen hoe dat voelt. Zelfs als je niet kan betrekking hebben op het moment, zou je gaan ” Shit, ik voel voor jou, man ”. Misschien is dat de perfecte clou van het album – ‘ik voel voor jou’. Het was een mooi proces, het album misschien een schokkende geluid, maar zeker niet voor mij.”

Dus dat bewijst het punt, het maakt niet uit wat je doet, als je eerlijk en trouw aan jezelf te blijven, ben je gebonden aan het succes, net als Linkin Park. Linkin Park’s nieuwe album, ‘One More Light’, is ingesteld om wereldwijd worden uitgebracht op 19 mei.

Foto’s (c) Armelle van Helden

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail
Inschrijven op de RockMuZine nieuwsbrief
Wekelijks op vrijdagavond het laatste nieuws en de laatste verslagen en recensies in je mailbox!

(Let op: check je spambox en voeg info@rockmuzine.nl toe aan je whitelist)