Alter Bridge trakteert op muzikaal vuurwerk in halfvolle Ziggo Dome
Het nieuwe album ‘Alter Bridge’, dat de band enkele maanden geleden uitbracht, heeft niet het gewenste effect gehad op de bezoekersaantallen in Nederland. Net als in 2022 was de Ziggo Dome kleiner gemaakt en bleef de bovenste ring gesloten, wat de zaal wel knusser en gezelliger maakte. Ook het meenemen van wederom twee voorprogramma’s, landgenoten Sevendust en Daughtry, trok niet al te veel extra fans richting de hoofdstad. De supports van 2022, Halestorm en Mammoth, waren wat dat betreft interessanter. Maar ondanks – of misschien wel dankzij – de wat intiemere setting werd het een overwegend prima avond.
Iets voor 19.00 uur opent Sevendust het bal. In ons land is de band een stuk minder bekend dan in de VS, maar de krachtige mix van alternative- en nu-metal, vol zware, groovy gitaarriffs en de soulvolle zang van Lajon Witherspoon, is prima te verteren. Hoewel het geluid vooraan veel te zwaar is en de lichtshow nogal karig oogt, vindt de kritische luisteraar toch wel wat herkenningspunten. Het halfuurtje – zeven nummers – is dan ook zo voorbij, mede dankzij de sympathieke, doch uiterst Amerikaanse presentatie van Witherspoon. We horen één nieuw nummer, het aanstekelijke ‘Is This The Real You?’ van het nog te verschijnen album ‘One’. De zware beuker ‘Face to Face’ sluit het korte maar stevige optreden af.
Dan Daughtry, dat aanzienlijk meer speeltijd krijgt. Het geluid is iets beter, maar nog steeds verre van ideaal. De poprock/post-grunge is enorm gelikt en eigenlijk te bombastisch; ik vraag me af hoeveel er meeloopt vanaf de mengtafel. Fitness-fanaat Chris Daughtry komt wat nukkig over, misschien omdat hij in zijn thuisland het publiek wat makkelijker meekrijgt? Opvallende tattoo-keuze ook: twee volledig zwarte armen – het oogt wat potsierlijk. Zingen kan de goede man zeker, maar als je beste nummer vanavond Journey’s ‘Separate Ways’ is, geeft dat toch te denken. Het countryachtige ‘Over You’ en het catchy ‘Heavy Is the Crown’ zijn overigens ook prima te verteren. De typisch Amerikaanse presentatie entertaint; er is genoeg interactie op het podium en de rookkolommen doen de rest. Een deel van het publiek zingt zowaar een groot deel mee, dus als opwarmer is Daughtry wel geslaagd, al zie ik hem op korte termijn geen eigen tour in Nederland vullen.
Na een half uur pauze lopen dan eindelijk de vier heren van Alter Bridge het podium op. De lichtshow en het podium zien er gestileerd en overtuigend uit, al zijn de vier schermen vooraan niet heel goed zichtbaar. Het geluid is hard, met helaas wederom erg zware bassen; hopelijk is dat verder de zaal in beter. Van het nieuwe te promoten album worden drie songs gespeeld: opener ‘Silent Divide’, het vrij doorsnee AB-nummer ‘What Lies Within’ en de door Tremonti gezongen melodieuze rocker ‘Tested and Able’. Helaas niet het lange epos ‘Slave to Master’. Verder krijgen we veel usual suspects, zoals de meedeinende ballad ‘Broken Wings’, de eerste hit ‘Open Your Eyes’ en de uptempo beukers ‘Cry of Achilles’ en ‘Addicted to Pain’. En zowaar is het mooi opgebouwde en lange ‘Fortress’ weer van stal gehaald.
Kennedy’s stem moet een nummertje opwarmen, maar is daarna goed op stoom. Voor de variatie is het prettig dat Tremonti ook twee nummers zingt. De gitaarsolo’s zijn redelijk verdeeld over Myles en Mark, al schat ik die laatste nog altijd net wat hoger in. Verder moet vooral de muziek het doen vanavond: geen vuurwerk (op de kaarsjes op de taart voor jarige drummer Scott Phillips na) en geen grote showelementen. Voor een hal zo groot als de Ziggo Dome is dat misschien wat karig, maar eerlijk is eerlijk: het past ook niet echt bij deze band. De sympathieke presentatie van een uiterst ontspannen Myles houdt je intussen keurig bij de les. Het akoestische blokje – met ‘Wonderful Life’, dat naadloos overgaat in het gevoelige ‘Watch Over You’ – komt precies op tijd en biedt zowel band als publiek (én de oren) wat broodnodige ademruimte.
Afgesloten wordt er met publieksfavoriet en meezinger ‘Rise Today’ en oudje ‘Metalingus’, waarbij zowaar een kleine circle pit ontstaat. In de toegiften volgt natuurlijk hun mooiste epos ‘Blackbird’; helaas is de tweede solo van Mark niet goed hoorbaar, maar het blijft een indrukwekkend nummer. Het stevige, maar catchy ‘Isolation’ sluit overtuigend af. Alter Bridge speelt een degelijk concert, al gaat het dak er niet echt af vanavond. Misschien werkt een iets kleinere zaal toch beter voor deze band. Aangezien morgen de werkweek weer start, loopt de Ziggo Dome verrassend snel leeg. Tot op de festivals, heren.
