Nanowar Of Steel en Uuhai vol enthousiasme in 013
Het leek wel op een heus festival in de 013. Daar waar in de grote zaal ook daadwerkelijk het Heidenfest op de planning stond, was in de kleinere zaal van ook bijna te spreken van een festival. Met in totaal vijf bands op de planning. Het maakte het festival gevoel compleet wanneer bij aankomst bleek dat alle bezoekers beiden zalen konden bezoeken. Iets wat ik met twee aparte shows niet eerder zag.
De uit Singapore afkomstige band Deus Ex Machine mocht in de kleine zaal het spits afbijten. Een kwartiertje later dan volgens de programmering en helaas voor een nog erg lege zaal begon de band vol power aan hun set. Halverwege wat crowd participatie en tegen het einde wederom een leuke respons vanuit de zaal. Hun ruwe sound en met name de harshe vocals van de zangeres gingen er desalniettemin prima in. Aan de niet harde vocals moet nog wat gewerkt worden.
Morphium zette de inmiddels redelijk gevulde zaal om in een kolkende massa. In het begin wat problemen met de microfoon, maar gelukkig al snel verholpen. De band kreeg goede respons vanuit de zaal en speelde strak. De frontman wikkelde het publiek net zo makkelijk om zijn vinger als zijn microfoon snoer om zijn nek, wat hij meermaals deed. Een band waar we nog wel meer van gaan horen.
Hierna was het de beurt aan het Franse Lone Survivors, die hadden wat meer moeite om de zaal mee te krijgen. Wellicht heeft dat te maken met de nog wat ongemakkelijk op het podium ogende frontman. Zingen kan hij wel, zonder moeite schakelt hij naar verschillende registers, maar na de show van Morphium valt dit toch wat stil. Ook te merken aan velen die de zaal verlieten voor de merchstands of het andere podium.
Uuhai daarentegen kon juist rekenen op de meest volle Next Stage van de avond. De Mongoolse band in traditionele kledij en met meerdere indrukwekkende Morin khuurs is de podiumpresentatie al geweldig. Neem daarbij het enorme enthousiasme van de band en met name de frontman en je hebt de eerste échte klapper van de avond. Het heerlijke spel, zowel op instrumenten als op publiek en de traditionele keelzang die veelal te horen is, zet Uuhai zich op de kaart. The Hu bewees al dat deze fusie perfect kan werken, Uuhai doet daar niet voor onder.
Als het puur zou gaan om de hoeveelheid shirtjes in de 013, zou het Italiaanse Nanowar Of Steel met vlag en wimpel winnen. De mannen brengen hoe parodie metal met enorm strakke precisie, Zeker de gitarist verdiend nog een extra eervolle vermelding. Verder maken de twee frontmannen het publiek helemaal gek met hun pasjes, toespraken of verkleedpartijen. Tijdens ‘Il Cacciatore Della Notte’ verscheen eentje er zelfs als vogel. Een knotsgekke, georganiseerde chaos. Een feestje om de avond mee af te sluiten. Na afsluiter ‘Valhallelujah’ springt het collectief het publiek nog even in om met het aanwezige publiek nog een paar minuten te dansen voor de band dan toch echt achter het podium verdween. De twee hoofdacts zorgden in eigen stijlen voor een onvergetelijke avond.
