Alter Bridge – Alter Bridge
Drie jaar na het verrassend goede ‘Pawns and Kings’ brengen de heren hun zelf-getitelde achtste werkstuk uit. Waar sommige bands een stijlverandering brengen middels een plaat die naar de band zelf vernoemd is, gaat Alter Bridge op dezelfde, ietwat platgelopen voet door waar het al albums lang goed in is: stevige doch altijd melodieuze van dik-hout-zaagt-men-planken songs. Helaas voorzien van die nogal vermoeiende wall-of-sound van vaste producer Michael ‘Elvis’ Baskette. Laat die nummers eens wat meer ademen mannen, dat komt het luisterplezier zeker ten goede. Of gooi er eens een akoestisch nummer in of zo. Maar goed, Baskette is blijkbaar onlosmakelijk verbonden aan de band en de goede man kan maar één kunstje.
Het songmateriaal moet het doen dus. Verrassingen zijn er weinig, maar gelukkig staan er wel enkele uitschieters tussen de vele Alter Bridge-volgens-het-boekje-songs. Zo is opener en single ‘Silent Divide’ behept met een log hakkende heavy riff en een prima zangmelodie van Myles. Het refrein is alleen wat zeurderig. Het lekker snelle metalmonster ‘Power Down’ valt op tussen alle midtempo beukers; het had op een Tremonti plaat kunnen staan. Het uplifting refrein tussen de gedowntunede Alice in Chains riffs in ‘Disregarded’ is lekker.
Pas na zeven (!) stevige songs is er eindelijk een zeer welkom rustpuntje in de iets te herkenbare, doch fijne armen-in-de-lucht ballad ‘Hang By a Thread’. Maar ook daar houden ze het niet klein, maar worden wederom alle registers opengetrokken in het massale refrein. Het bijna zes minuten durende en afwisselende ‘Scales are Falling’ opent mysterieus, alvorens de gitaren vet invallen. Met negen minuten is afsluiter ‘Slave to Master’ zelfs het langste Alter Bridge nummer tot nu toe. Het is overduidelijk geschreven als een epic en live opvolger van het iets betere ‘Blackbird’. Het stemmig broeierige intro belooft veel, waarna het nummer zowel aan snelheid als zwaarte wint. Het refrein valt wat tegen, maar de lange break halverwege is prachtig uitgewerkt en mondt uit in een heerlijke lange solo van Tremonti. Prachtige song vol dynamiek – lest best is zelden zo van toepassing geweest!
Tsja, zoals altijd staat er geen slecht nummer op deze nieuwe Alter Bridge. Kennedy zingt weer de pannen van het dak en Tremonti blijft een begenadigde snarenplukker. Echter wordt hun kunstje hier en daar wat afgezaagd. De betonrot sluipt er langzaam in. Waar is de inspiratie om ons te verrassen? De vernieuwingsdrang die bands als Led Zeppelin, Black Sabbath, Porcupine Tree of een Iron Maiden vroeger wel hadden? Hun motto ‘never change a winning team’ moet misschien toch maar eens op de schop. Gooi die Baskette eruit en laat een fris paar oren eens kritisch los op jullie songmateriaal, dat voorkomt wederom een herhaling van zetten op album nummer negen. Benieuwd of die Ziggo Dome in februari volloopt. Eerlijk gezegd lijkt mij dat een maatje te groot. (75/100 – Napalm Records)
TRACKLIST
1. Silent Divide
2. Rue The Day
3. Power Down
4. Trust In Me
5. Disregarded
6. Tested and Able
7. What Lies Within
8. Hang By A Thread
9. Scales Are Falling
10. Playing Aces
11. What Are You Waiting For
12. Slave To Master
LINE-UP
Myles Kennedy – vocals/guitars
Mark Tremonti – guitars/vocals
Brian Marshall – bass
Scott Phillips – drums
