Lorna Shore verplettert AFAS op wellicht de grootste deathcore tour van het jaar
Het is donderdag 12 februari als er twee relatief diverse stromen mensen vanaf de parkeerplaatsen en OV-opties rondom de ArenA zich naar muziekzalen bewegen. Waar men in de Ziggo Dome gaat feesten op Joost Klein, gaan in de AFAS Live de poorten naar de hel open voor een deathcore package waar je “U” tegen zegt. Ingevlogen vanuit Amerika staat Lorna Shore bovenaan, met landgenoten Whitechapel en Shadow of Intent onder zich, afgetopt met het Zweedse Humanity’s Last Breath. De aantrekkingskracht van deze affiche is al snel te zien – de uitverkochte AFAS (danwel zonder de tribune op de hoofdvloer) is al snel vol aan het lopen.
Humanity’s Last Breath is wellicht een van de beste keuzes qua openers op een affiche als deze. De band maakt vooral gebruik van lage tempos en diepe tonen, wat het aanwezige publiek goed de tijd geeft om de nekspieren wakker te maken. De heren zelf zijn op het podium vrijwel statisch, en met de atmosferische verlichting maakt dit het geheel tot een omineus aanzien. Desondanks krijgt het viertal zonder al te veel interactie een eerste pit open. Het geheel klinkt strak, is visueel interessant en werkt vooral perfect als opwarmer voor wat gaat komen.
Hierna is het aan Shadow of Intent om de planken te betreden. Binnen de deathcore kan je lastig een grotere tegenpool vinden voor Humanity’s Last Breath – met een shreddende gitarist als leidraad brengt de band ons een hoop meer tempo, activiteit en ook de eerste crowdsurfers. Hoewel vocalist Ben Duerr aan het begin van de set wellicht niet geweldig te horen is tussen de rest van het geweld is dit al snel rechtgezet, en klinkt de band verder geweldig. Ondersteund door een snelle lichtshow krijgen de heren het publiek goed mee en zien we ook al de eerste crowdsurfers de lucht in stijgen.
Vervolgens betreed Whitechapel het podium. De band draait al zo’n 20 jaar mee en maakt duidelijk gebruik van zijn status. Hoe weinig interactie de band ook zoekt, ze pakken het publiek direct mee in de wat meer groovy, duistere set. Met een extreem sterke lichtshow op de achtergrond brengt het vijftal (één van de drie gitaristen is niet meer op de tour) een daadwerkelijke muur van geluid. De set start met een zestal nummers van het nieuwste album “Hymns in Dissonance”, maar biedt daarna ook de ruimte voor ouder materiaal, met onder andere een drietal nummers van “Somatic Defilement”. De set die Whitechapel neerzet is van headliner niveau – de manier waarop de heren het podium en het publiek overheersen is meedogenloos. Ware het niet dat dit een korte set was (en er een volgende act beloofd was), zou men na Whitechapel op papier al zeer tevreden naar huis kunnen.
Maar gelukkig gaan we voorlopig nog niet naar huis: de zwaargewichten van Lorna Shore zullen het Amsterdamse podium betreden. De Amerikanen hebben alles uit de kast getrokken: een setup die vrijwel overal LED schermen als backdrops heeft met de leipste animaties, een gigantische vlammenzee en alle lichten die men maar in de AFAS kan proppen. Ook qua geluid klinkt de band erg scherp, ookal geeft vocalist Will Ramos aan dat hij nog herstellende is van ziekte. De band zoekt het publiek goed op en krijgt dan ook gedurende de gehele set een stevige stroom aan crowdsurfers op zich af, houdt de moshpit draaiende, maar heeft bovenal het publiek compleet in de hand.
In een overweldigende set, vooral gericht op nieuwer materiaal van ‘I Feel the Everblack Festering with Me’ en ‘Pains Remains’ weet men het publiek te laten zien waar deathcore naar kan groeien – want een ding is duidelijk met een statement als dit. Lorna Shore zijn de huidige koningen van de deathcore, en er is geen band die uberhaupt in de buurt komt qua populariteit en diepgaande songwriting.
Foto’s: Nick Taal
