Jay Buchanan – Weapons of Beauty
Nee, voor de oortjes die alleen heavy klanken kunnen verdragen is deze ‘Weapons of Beauty’ totaal ongeschikt. Voor wie echter een greintje gevoel in hun donder heeft, dan wel een rustpuntje ergens op het eind van de avond kan waarderen: lees vooral verder. De classic rockers onder ons herkennen Jay natuurlijk als zanger van de onvolprezen Rival Sons – die band die allang stadions had moeten volspelen, maar dat terzijde.
Na Rival Sons’ ambitieuze, doch iets te zware tweeluik ‘Darkfighter’/ ‘Lightbringer’ uit 2023 had zanger Buchanan, met vaste producer Dave Cobb, eindelijk tijd om zijn softere, bluesy kant in te blikken. Afgezonderd in de Mojavewoestijn schreef hij tien persoonlijke liedjes. En het resultaat draait al dagenlang zijn rondjes hier, want wat een fijne plaat is dit geworden!
De even krachtige als warme stem van Buchanan neemt je in openingstrack én eerste single ‘Caroline’ meteen al diep mee in zijn ziel. De fraaie melancholische zangmelodie wordt spaarzaam begeleid door akoestische gitaar, drums en wat keyboards. Het komt heerlijk binnen en zet de toon voor de rest van het album. Muzikaal is het een ingetogen mix van roots, folk, country en blues; het ene nummer wat treuriger gestemd dan het andere, maar voldoende van elkaar onderscheidend om de aandacht er helemaal bij te houden. En die stem houdt je sowieso bij de les.
Hoogtepunten vinden op een album vol hoogtepunten valt niet mee, maar ze zijn er wel degelijk. Het wat vlottere, gospelachtige ‘True Black’ pakt je direct bij de kladden, met name vanwege de voluit zingende Buchanan. Het lichtere ‘Tumbleweeds’ vertelt een prachtig verhaal en is verslavend mooi. Zwaarmoediger dan de trage blues in ‘Shower of Roses’ wordt het niet, al doet een zich als een manke schildpad voortslepende ‘Sway’, met opnieuw een hartverscheurend zingende Jay, er nauwelijks voor onder.
Het album eindigt in schoonheid middels het iets opbeurendere (en de enige song die aan de Sons doet denken) ‘Dance me to the End of Love’. Waarna de breekbare pianoballad ‘Weapons of Beauty’ je nog éénmaal compleet van je sokken blaast. Wat een pracht en praal; dikke lagen kippenvel als Jay aan het eind nog even alles eruit perst.
Als singer-songwriter levert Buchanan een indrukwekkend solodebuut af. Het vormt een heerlijk contrast met – en is daarom volledig complementair aan – de Zeppelin-esque gitaarmuren van Rival Sons. Jay’s gouden keeltje krijgt alle ruimte in de sfeervolle, weemoedige songs en weet diep te ontroeren. Iedere noot is raak en zijn imponerende voordracht kruipt in meerdere songs onder je huid. Prachtig in al zijn eenvoud.
(92/100 – Sacred Tongue Records)
Line up
- Jay Buchanan – zang/ gitaar
- Brian Allen – bas
- Chris Powell – drums
- Philip Towns – keyboard
- Leroy Powell – gitaar
- J.D. Simo – gitaar
Track List
- Caroline
- High and Lonesome
- True Black
- Tumbleweeds
- Shower of Roses
- Deep Swimming
- Sway
- The Great Divide
- Dance Me To the End of Love
- Weapons of Beauty
