Exodus – Goliath
Er komt na 5 jaar weer een nieuw album van je favoriete thrashmetalband uit, dan ben je uiterst benieuwd hoe deze klinkt. Ik heb het dan over de Californische thrashers van Exodus. In die 5 jaar is er zoals bijna gewoonlijk weer wat gebeurd op het personele vlak in het Exodus-kamp, want zanger Steve ‘Zetro’ Souza is voor de 3e keer van het strijdtoneel verdwenen en Rob Dukes is weer terug. En dan nu het 12de studio-album van Exodus, waarbij ik de remaster ‘Let there be blood’ toch maar bewust vergeet. Kunnen de heren het voorlaatste fantastische album ‘Persona non grata’ evenaren ?
Opener ‘3111’ is ook de 1e single, een nummer met een te lang intro, pas na anderhalve minuut barst de thrashorkaan los met dan wel een heerlijke Holt-riff en met de vocalen van brulboei Dukes denk je toch terug aan de Atrocity-albums, jammer dat op twee en een halve minuut een hoop distortion komt en het nummer als een nachtkaars uitgaat. Met ‘Humanis humanis generis’ wordt een vette thrasher door de boxen gejaagd met halverwege een enigszins plotselinge break om snel weer door te thrashen, een stuk beter dan de opener. ‘The changing me’ is een uptempo stamper met een onopvallende gitaarriff, een cheesy melodieus refrein en een lang melodieus outro. ‘Promise you this’ bevat een prima Holt-riff, uptempo en ook wel weer een vrij melodieus refrein, een wat langere flink piepende gitaarsolo, maar al met al toch ook weer een niet opvallend nummer. Titelnummer ‘Goliath’ is een zwaar en zeer langzaam nummer en sleept zich voort naar het einde zonder ergens indruk te maken; op ‘Persona non grata’ was ‘Prescribing horror’ ook een langzaam nummer, maar maakte veel meer indruk dan ‘Goliath’.
Op de helft van het album is wel duidelijk, dat het heerlijke scherpe en overdonderende gevoel van ‘Persona non grata’ op de nieuwe Exodus er niet is, het lijkt wel of de bezieling en agressie gewoon mist.
Pas bij ‘Beyond the event horizon’ breekt de thrashfurie goed los met een vette gitaarriff en na de traditioneel verplichte break volgt een lekkere pittige gitaarsolo. Bij ‘2 Minutes hate’ verwacht je een orkaan, maar niets van dat, een mid-tempo flink groovend nummer met een niet veelzeggende melodie, ook een relatief korte gitaarsolo, de bas in dit nummer ronkt erg fijn. ‘Violence works’ is ook een langzaam groovenummer en maakt niet veel indruk. ‘Summon of the god unkown’ is het volgende zeer langzame nummer a la ‘Goliath’ met een lichte tempo-versnelling. Afsluiter ‘The dirtiest of the dozen’ is de enige uitschieter van het album, alleen al vanwege een fantastische gitaarriff welke alleen maar riffmeister7 Holt kan produceren, een heerlijke semi-bassolo en vervolgens een fraaie gitaarsolo en ondanks dat dit geen pure thrasher is, is dit een prima klinkend nummer.
Voldoet Exodus nu aan de verwachtingen ? Het is misschien maar net wat je verwachtingen zijn, het niveau van ‘Persona non grata’ wordt simpelweg totaal niet gehaald, maar dat was ook bijna onmogelijk. Is het album slecht ? Enkele goede nummers, veel langzame(re) groovende nummers, wel goede vette productie, maar alles bij elkaar heerst er toch een behoorlijk katterig en teleurgesteld gevoel. Exodus maakt een uitgebluste indruk, nauwelijks verzengende thrash, niks geen scherpe randjes, de komst van Dukes heeft in ieder geval niet goed uitgepakt qua imponerende thrash.
67 / 100 (Napalm Records)
Bandleden
- Rob Dukes – Vocals
- Gary Holt – Guitars
- Lee Altus – Guitars
- Jack Gibson – Bass
- Tom Hunting – Drums
Tracklist
- 3111
- Hostis humanis generis
- The changing me
- Promise you this
- Goliath
- Beyond the event horizon
- 2 Minutes hate
- Violence works
- Summon of the god unknown
- The dirtiest of the dozen
