Green Carnation –  A Dark Poem, Part II: Sanguis

De Noorse Green Carnation is een lastig te doorgronden band. Hun albums vergen meerdere luisterbeurten, en dan nog valt het kwartje soms niet. Maar deze middelste plaat van een trilogy is verrassend toegankelijk. Er is meer dan voldoende afwisseling tussen zware metalriffs en meer proggy danwel rustiger materiaal. Alleen moet je van de ietwat theatrale stem van Kjetil Nordhus houden. En dan gooit hij er, gelukkig slechts sporadisch, ook nog zijn extreme grunt in.

Wat Wiki-historieles: Green Carnation is een progressieve-metalband uit Kristiansand, opgericht in 1990 door Tchort, de voormalige bassist van Emperor. De band begon met death metal, verdween daarna een tijd, en keerde eind jaren 90 terug met steeds progressievere en melodieuzere muziek. Hun debuutalbum ‘Journey to the End of the Night‘ kwam uit in 2000, gevolgd door het ambitieuze ‘Light of Day, Day of Darkness‘ in 2001: één lange compositie van ongeveer een uur. Daarna veranderden ze verder van stijl via albums als ‘A Blessing in Disguise‘ en ‘The Quiet Offspring‘, tot een meer akoestische richting op ‘Acoustic Verses‘ in 2006.

Enkele maanden geleden verscheen ‘A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia‘ die overwegend positieve recensies scoorde. Deze, wederom slechts zes nummers tellende, ‘Part II‘ verfijnt die originele mix van doom en prog verder. Opener ’Sanguis‘ is meteen lekker uitdagend. Het Hammond-orgel leidt een stevige riff in en Kjetil heeft een heerlijk aanstekelijke, wat middeleeuws aandoende zangmelodie in huis. Halverwege wordt het wat extremer, maar de negen minuten vliegen voorbij. Vanwege de progressieve opbouw heb je wel meerdere luisterbeurten nodig om het te doorgronden.

Het eerste rustpuntje volgt meteen in de breekbare en mooie ballad ‘Loneliness Untold, Loneliness Unfold‘ die me enigszins aan Opeth doet denken. Terug naar de harde gitaren en dubbele basdrums in ’Sweet to the Point of Bitter‘. Het is een donker en puur metal nummer dat de proggers minder zal aanspreken. Gelukkig volgen daarop met ’I Am Time‘ en ’Fire in Ice‘ twee toegankelijke en progressievere songs. De eerste barst van de dynamiek – met zijn rustige coupletten en heavy doch aanstekelijke refrein; de tweede is enigszins vergelijkbaar qua opbouw, maar luistert nog net wat makkelijker weg. Vooral het ’spoken word‘ deel dat opent en sluit spreekt aan. De wat treurige ballad ’Lunar Tale‘ besluit het album, maar overtuigt niet helemaal. Het nummer is net wat te saai en de breekbare zang kan me hier niet bekoren.

Green Carnation is bezig met een mooie trilogy, althans, als album nummer drie (dat later in 2026 wordt uitgebracht) eenzelfde kwaliteitsniveau aantikt als part I en II. Hoewel muzikaal niet altijd even makkelijk, is er op deze ‘A Dark Poem, Part II: Sanguis‘ genoeg te beleven voor zowel de echte metalliefhebber als de meer avontuurlijk ingestelde rocker. Kortom, een fijne plaat.
(80/100 – Sacred Tongue Records)

Line up

• Kjetil Nordhus – lead vocals
• Stein Roger Sordal – bass, rhythm guitars, guitars, keyboards, lead vocals
• Bjørn Harstad – guitars, effects
• Endre Kirkesola – keyboards, synthesizers, organs, effects, backing vocals
• Jonathan Alejandro Perez – drums
• With: Ingrid Ose – flute

Track List

1. Sanguis
2. Loneliness Untold, Loneliness Unfold
3. Sweet to the Point of Bitter
4. I Am Time
5. Fire in Ice
6. Lunar Tale