Puscifer – Normal Isn’t
Het enigszins vervreemdende sideproject van Tool-frontman Maynard James Keenan is productiever dan zijn broodheer. Al zijn er vast fans die de zwaar elektronische, hapklare pop-prog-rock verkiezen boven de ingewikkelde lange nummers van Tool. Ik niet, maar daar zal ik Puscifer niet op afrekenen. Het songmateriaal an sich moet overtuigen. En dat doet het gelukkig bij vlagen op deze ‘Normal Isn’t’. Het vijfde studioalbum (alle remix-albums niet meegerekend) is gelukkig net wat steviger en minder stuurloos uitgevallen dan voorganger ‘Existential Reckoning’. Maar de aandacht verslapt wel af en toe.
De aanstekelijke opener ‘Thrust’ heeft lekker drumwerk dat eens niet uit een doosje komt en het is zoals altijd een fijn wederhoren met Keenan. Zijn stem is uit duizenden herkenbaar. De titelsong is me te fragmentarisch en opnieuw voeren de drums de boventoon. Maar beklijven doet het nummer geen moment. Dan is het vlotte ‘Bad Wolf’ net iets pakkender. Zowaar zijn er enkele stevige gitaren te horen en de tweede stem van Carina Round vormt een mooie extra laag. De prachtige productie valt ook op: koptelefoonmateriaal!
Het punky ‘Self Evident’ hakt redelijk door en sowieso goed om de gitaren op de voorgrond te horen. Diezelfde gitaren dragen de uitbarstingen in het lekker Tool-achtige, contrastrijke ‘A Public Stoning’. Rustpuntje ‘The Quiet Parts’ had ook een afgekeurd A Perfect Circle-nummer kunnen zijn, zijn andere side-project. Fijne song die doet uitkijken naar nieuw werk van die band. Het aandeel gitaren neemt gelukkig daarna ietsjes toe. Zo is ‘Mantastic’ zowaar een massieve rocker met opnieuw mooi afgewisseld zangwerk tussen Maynard en Carina. Hoogtepuntje!
Het zwaar op synths geënte en te eentonige ‘Pendulum’ kan de aandacht niet vasthouden. Dat lukt Puscifer beter in het mooi opgebouwde ‘ImpetuoUs’, die wederom leunt op percussie van één van de drie gastdrummers. Het met samples volgestouwde studiowerkstukje ‘Seven One’ is waarschijnlijk alleen via de koptelefoon een belevenis, want veel lijn heb ik er niet in kunnen ontdekken. Dan is afsluiter, het wat nerveuze ‘The Algorithm’ (eerder opgenomen voor ‘American Psycho – Comic Series soundtrack’, maar hier in een ‘Sessanta Live Mix’) beter te verteren en een welkome toevoeging aan het album. Al is het maar omdat het de meest heavy song is.
Zoals altijd duurt het even voordat bij Puscifer het kwartje valt. Zelden hoor je een pakkend refrein of memorabele riff, maar binnen de rockwereld heeft de band een unieke plek met zijn gelikte elektronische sound, dubbele zangpartijen en speelse, soms bizarre live-act. Niet mijn ding, maar wel verfrissend. Puscifer echt snappen zal ik waarschijnlijk nooit – maar het blijft een bijzondere band met een prima nieuw album, voor wie ervoor openstaat. Al wacht ik zelf liever op nieuw werk van één van Keenans andere projecten. Geduld is een schone zaak… (78/100 – Alchemy Recordings)
LINE-UP
Maynard James Keenan – zang
Carina Round – zang/ sampling/ synths
Mat Mitchell – gitaar /bas/ synths
+ Greg Edwards en Tony Levin – bas
+ Gunnar Olsen, Sarah Jones en Danny Carey – drums
TRACKLIST
1. Thrust
2. Normal Isn’t
3. Bad Wolf
4. Self Evident
5. A Public Stoning
6. The Quiet Parts
7. Mantastic
8. Pendulum (linked)
9. ImpetuoUs
10. Seven One
11. The Algorithm (Sessanta Live Mix)
