Gitaargod Michael Schenker betovert 013
Na Schenkers zeer succesvolle ‘My Years with UFO: 50th Anniversary Celebration’-tour van vorig jaar dacht Michael het kunstje nog eens te herhalen, maar nu in iets grotere zalen. Maar misschien dat deze tour toch iets te snel komt, want 013 liep helaas niet echt vol voor de gitaarcapriolen extra-ordinaire. Maar ook in de flink verkleinde grote zaal wordt het een gezellige trip down memory lane. UFO’s muzikale erfenis is niet kapot te krijgen, dat blijkt wel weer.
Net als vorig jaar zijn er weer twee – helaas onbekende (lees: goedkope) – voorprogramma’s op sleeptouw genomen. Het Braziliaanse Malvada opent de avond voor een binnendruppelend publiek. Leuk om eens vier vrouwen op het podium los te zien gaan in een zaal met overwegend oudere mannen, maar muzikaal kan de simpele jaren 80-hardrock me minder bekoren. Al werkt het wat rommelige geluid ook niet echt mee. De dames kennen hun rockposes waardoor het halfuurtje uiteindelijk best aangenaam is. Zangeres Indira Castillo heeft een redelijke strot en gitariste Bruna Tsuruda shredt er op los, maar compositorisch zijn er nog wat stappen te zetten. Een beleefdheidsapplaus is het hoogst haalbare voor de dames vanavond.
De merkwaardig genaamde Duitse band Rook Road is daarna een verademing. Het geluid staat lekker afgesteld, het licht is prima en de ouwe rockers blijken aanstekelijke, bluesy classic-rocknummers in huis te hebben, opgeleukt met een vette Hammond. Het publiek wordt al snel over de streep getrokken; daar zorgt zanger Patrik Jost wel voor met zijn sympathieke uitstraling en vooral met zijn hoge schuurpapieren Brian Johnson-achtige strot. Niet iedere song heeft eeuwigheidswaarde, maar de deels door Kansas en Uriah Heep (met dank aan het orgel) beïnvloede muziek luistert lekker weg en warmt prima op voor Schenker.
Na een forse pauze is het dan eindelijk de beurt aan UFO – oh nee, aan Schenker die UFO speelt. Helaas blijkt de Zweed Erik Grönwall (die er een maand geleden in Japan nog wel bij was) alweer vervangen door de onbekende Roberto Dimitri Liapakis. De goede man oogt met zijn permanentje en zonnebril als een verlepte coverbandzanger uit Torremolinos, maar kan gelukkig wel degelijk zingen. Hij ontbeert wel de uitstraling van Grönwall. Toch jammer dat er voor deze tour blijkbaar geen ‘grotere’ naam beschikbaar dan wel betaalbaar was.
Maar goed, Schenker trekt met zijn vloeiende gitaarspel vanavond gelukkig toch alle aandacht naar zich toe, dus Liapakis doet weinig afbreuk aan de beleving. Der Michael is zelfs on fire en een stuk beter in vorm dan vorig jaar in Uden waar ik hem zag. En hij heeft er zichtbaar lol in en is ook een stuk beweeglijker – al zal hij de rechterkant van het podium zelden verlaten. ‘Ons’ basbeest Barend Courbois overtuigt wederom met heerlijk vloeiend, virtuoos spel en krijgt zowaar twee korte solomomenten. Stille kracht Steve Mann wisselt tweede gitaar af met fijn ondersteunend toetsenspel – de rol die Paul Raymond in UFO vervulde.
De setlist biedt helaas geen verrassingen en is een één op één kopie van die uit 2025. Dus onder meer heel ‘Strangers in the Night’ met uitzondering van ‘Out in the Streets’. Jammer, een aantal nieuwe oude UFO-songs was welkom en had net wat meer fans naar Tilburg gelokt. Maar afgezien daarvan is het weer enorm genieten van onder meer ‘Lights Out’, ‘Love to Love’ (dikke lagen kippenvel tijdens die solo!), ‘Mother Mary’, ‘Only You Can Rock Me’, de heerlijke deep-cut ‘Can You Roll Her’ en al die andere terechte klassiekers. Eén van UFO’s simpelste songs, ‘Let It Roll’, heeft één van de mooiste solomomenten vanavond. Al gaat er niets boven het snarengeweld in epos ‘Rock Bottom’, dat enthousiast door de hele zaal wordt meegeblèrd.
Beide toegiften ‘Shoot Shoot’ en ‘Too Hot to Handle’ slopen het laatste restje dak van 013, waarna iedereen voldaan richting huis gaat. De 71-jarige Michael kan in deze vorm en met zijn hervonden spelplezier nog wel een paar jaartjes door, al vraag ik me af wat zijn volgende stap wordt. Want met deze nostalgische UFO-trip heeft hij ogenschijnlijk meer succes dan met zijn ‘eigen’ MSG-materiaal. Een vervolg op het ‘My Years with UFO’ album wellicht? We gaan het zien.
