Axe-Travaganza verwent gitaarliefhebbers in Pul, Uden!
De misschien wel drie beste Nederlandse rockgitaristen — Menno Gootjes (Focus, Dio Memorial), Marcel Singor (Kayak, Ayreon, Plan Nine) en Mark Bogert (Magoria, Knight Area, Arena) — hebben de krachten gebundeld voor een korte tour om de fijnproevers van het betere zessnarengeweld te vermaken. Op een koude vrijdagavond vult de altijd gezellige Pul zich met zo’n 150 man en vrouw. Het muzikale geweld van vanavond is zó oorstrelend dat een grotere opkomst verdiend en logisch was geweest. Er passeren meer solo’s de revue dan er bezoekers zijn, maar dat zou zelfs met een volle Ziggo Dome het geval geweest zijn. Bij wijze van spreken dan. Want, sjesus, wat worden we verwend!
Goed gejat van het G3-concept (maar met een veel leukere naam!) van Satriani en Vai, is ook deze avond verdeeld in drie afzonderlijke sets, afgesloten met een heerlijke jamsessie. Alleen al de begeleidingsband is een bezoek waard: drummonster Koen Herfst (Vandenberg, Epica, Armin van Buuren, en al tien jaar op rij terecht uitgeroepen tot beste hardrockdrummer van Europa), Jamie van Hek (bas, tevens docent aan het Conservatorium van Amsterdam), gitarist Bob Wijtsma (Ayreon) en een toetsenist wiens naam me ontschoten is — in ieder geval niet de aangekondigde Len van der Laak.
De onlangs wederom door tijdschrift Gitarist verkozen ‘Gitarist van het Jaar’ en ‘Beste Metal Gitarist van de Benelux’, Mark Bogert, mag de avond aftrappen. Hij was de enige relatief onbekende voor mij, maar weet me binnen één nummer te overtuigen. Wat een techniek, melodiegevoel en spelplezier! Zijn instrumentale drie kwartier vult hij deels met nummers van zijn uitstekende soloplaat ‘Antiquity Neon‘ en deels met overtuigende covers van Satriani, Gary Moore (het ultragevoelige ‘The Loner‘) en, verrassend genoeg, Reb Beach (het lekker voorstuwende ‘Black Magic‘). Zijn spel ligt geheel in de lijn van Satriani en doet daar geen seconde voor onder. Terechte uitverkiezing dus — en een heerlijke opener van de avond. Check vooral zijn nieuwe album eens uit.
Marcel Singor overtuigde mij dertig jaar geleden al van zijn kwaliteiten, toen hij als jong ventje op een album van de Amerikaan Rich Wyman (ooit hier een hitje met ‘So What‘) de sterren van de hemel soleerde. En zijn techniek is er sindsdien niet minder op geworden zeg. In een aantal nummers neemt Singor de microfoon ter hand, al blijft het grotendeels instrumentaal vanavond. Zijn stijl ligt dichter bij Jeff Beck en Steve Vai, al staan er op zijn nieuwste plaat ‘Anemoia‘ ook pop-, blues- en progrockinvloeden. Zijn spel overtuigt meer dan zijn wat monotone zang, maar voor de afwisseling is het welkom vanavond. Hoogtepunten te over: ‘Electric‘ en het heerlijke ‘To Town‘ van zijn nieuwe album, of het rustpuntje ‘Kaja‘ van Kayak. Marcel sluit overtuigend af met een fijne jaren tachtig-medley, waaronder een kippenvelversie van ‘Purple Rain‘ (Prince).
Menno Gootjes toont zich duidelijk beïnvloed door neoklassieke shredders als Tony MacAlpine, Vinnie Moore en Marty Friedman. Van alle drie speelt hij overtuigend nummers, met Friedmans ‘Dragon Mistress‘ als uitschieter. Wat een techniek en snelheid etaleert Gootjes hier — ik sta met open mond te kijken. Ook de Focus-ballad ‘Song for Eva‘ noteer ik als hoogtepunt. Met misschien wel het mooiste nummer van de avond, Satriani’s ‘The Extremist‘, sluit Menno zijn set af. Jammer dat zijn soloalbum net niet op tijd klaar was, want het voorproefje dat hij vanavond brengt, smaakt naar meer.
Zoals gezegd besluit een jamsessie de avond. Ieder krijgt zijn shinemoment in een verlengde versie van Jeff Becks ‘Stratus‘, waarna vrij verrassend Ace Frehleys ‘Shock Me‘ de avond na dik drieënhalf uur afsluit. Bonamassa mag zijn optredens dan ‘Guitar Event of the Year‘ noemen; vanavond gold dat toch echt voor deze Axe-Travaganza. Wat een heerlijk optreden — zelden zoveel mooi snarengeweld aanschouwd. Hopelijk volgend jaar weer, heren!
