Black Stone Cherry southern-rockt Mezz, Breda
Op een mooie zondagavond treden de Amerikaanse 10 Years en Black Stone Cherry op in het knusse, zij het niet al te grote Mezz in Breda. Verrassend, want Mezz staat niet bekend om het boeken van de grotere namen uit de hardrockwereld. Maar wellicht dat een bijna uitverkocht huis vanavond de boeker doet besluiten dit vaker te doen — mijn zegen heeft hij, want de zaal leent zich er prima voor, met goed zicht op het halfronde podium. Anyway, het werd een ouderwets avondje headbangen met twee prima bands uit het heavy segment.
De Amerikaanse alternative metal/postgrungeband 10 Years mag de spits afbijten. Om stipt 20.00 uur knallen de heren, onder leiding van de sympathieke zanger Jesse Hasek, het aanstekelijke ‘Novocaine’ de zaal in. De bandleden zijn beweeglijk en het halfuur wordt goed benut: zes eigen songs en halverwege een verdienstelijke cover van Nirvana’s ‘Heart-Shaped Box’. Dat laatste is wel een vreemde keuze, aangezien de band al negen studioalbums heeft uitgebracht — blijkbaar weinig vertrouwen dat het eigen werk de aandacht vasthoudt.
In eigen land heeft de band meerdere hits in de rockcharts gescoord, maar in Europa is het nog een relatief onbekende naam. Dat nummers als het beukende ‘Shoot It Out’ of afsluiter ‘The Optimist’ hitgevoelig zijn, hoort Mezz nu ook. Ook het melodieuze ‘Fix Me’ beklijft. Al met al een fijne opwarmer.
Je hebt van die bands die live overtuigender zijn dan op album. Daar schaar ik Black Stone Cherry (BSC) onder. Hun muziek haalt thuis zelden de cd-speler, maar uit eerdere festivalervaringen weet ik dat het live enorm knalt. En daar is vanavond geen uitzondering op. Opkomend met AC/DC’s ‘Hells Bells’ en meteen doorraggen met een van hun grotere hits: ‘Me and Mary Jane’. Ik hou van bands die lekker over het podium bewegen, maar sjesus, BSC slaat hierin bijna door. Met de gedrevenheid van een Jehova’s getuige op zondagmorgen worden de nummers bijna bezeten de zaal in geknald. Qua energie doen de vier Duracell-konijnen nauwelijks voor elkaar onder. Heerlijk om naar te kijken, waarbij vooral drummer John Fred Young en gitarist Ben Wells niet voor elkaar onderdoen. Ook al zit die eerste achter zijn drums geplakt, hij maakt er een aanstekelijke show van. En dat slaat over op het publiek.
Muzikaal tapt BSC uit de southern- en typische Amerikaanse hardrockvaatjes. Hier en daar wat lomp en voorspelbaar, niet altijd even origineel, maar wel voorzien van prima solo’s en een aanstekelijk refrein. Frontman (zanger/leadgitarist) Chris Robertson komt gemeend over en heeft een prettige stem die goed bij deze muziek past. Gelukkig wordt er steeds net op tijd wat gas teruggenomen, zoals met het mooie ‘Again’, de ballad ‘I’m Fine’ (van de nieuwe EP ‘Celebrate’) of het aanstekelijke ‘Stay’. Het wordt zelfs gevoelig met de prachtige tearjerker ‘Things My Father Said’. De wat standaard BSC-track ‘Cheaper to Drink Alone’ gaat over in een overtuigende drumsolo. Wat een beest die Young! En dat met een drumstel waar blijkbaar iets aan schort, want hij zit er na elk nummer aan te prullen.
Tijdens sommige songs wordt de band bijgestaan door percussionist Jeffrey Boggs, die in de mix echter nauwelijks opvalt. Het licht is zoals altijd in Mezz wel prima vanavond, het geluid wat minder: de drums staan te hard helaas. Vooraan valt het nog mee, maar op andere plekken overstemmen ze de gitaren. Klein smetje. Vanaf ‘In My Blood’ gaat het dak er figuurlijk af en zingt het publiek menig refrein enthousiast mee. Vreemd genoeg zijn de grootste hits (vooral in de VS) de meest simpele songs: ‘White Trash Millionaire’ en ‘Blame It on the Boom Boom’. Maar het publiek smult ervan. Tijdens de supercatchy meezinger en tevens setafsluiter ‘Lonely Train’ wisselen zanger/gitarist Chris en bassist Steve Jewell Jr. van instrument en blijkt die laatste ook prima te kunnen soleren. In de voorspelbare toegift mag het publiek nog één keer meebrullen met de erg mooie ballad ‘Peace Is Free’. Heerlijk einde aan een heerlijk optreden. Zo’n band die live boven zichzelf uitstijgt — ik hou ervan! Daarvoor kom je van de bank, zelfs als Oranje speelt.
