Tony Iommi – From The Dark

Riffmeister, Godfather of Heavy Metal, Iron Man. Oftewel Black Sabbath-gitarist Tony Iommi. Hij komt zowaar, ver na zijn pensioengerechtigde leeftijd (78 tikt hij aan), nog met het geïnspireerde en loodzware ’From The Dark’ aanzetten. Zo één die met Dio of Osbourne op zang gewoon een prima Sabbath-album was geweest. En misschien zelfs wel ietsje beter dan zwanenzang ’The End’. De titel had niet beter gekozen kunnen worden, want sjesus, geen vrolijke noot te bespeuren in deze veertig minuten. Een blik op de songtitels zegt genoeg. Helaas is er ook geen écht uptempo nummer te vinden, zoals een ‘Die Young’ of ’Turn Up The Night’. Maar goed, Tony houdt zijn majestueuze riffs nu eenmaal graag massief, meeslepend en vooral loodzwaar.

Aan de Noor Jørn Lande (Masterplan) de taak om illustere voorgangers als Dio, Ozzy en Glenn Hughes te evenaren. Hoewel hij goed bij het materiaal past, is zijn stem niet iconisch genoeg om echt een eigen smoelwerk te hebben. Hij schurkt het meest tegen een wat schreeuwerige Dio aan, wat wel een soort van vertrouwd gevoel geeft. In de midtempo-opener ’Over the Violent Sun’ combineert zijn stem heerlijk met die slepende monsterriff van Iommi. Een nummer dat ook op ’Dehumanizer’ had kunnen staan. Een achtergrondkoor zet het refrein lekker aan. Het doomy en dus supertrage ’Black Times’ sleept zich voort als een kreupele zombie. Het duurt even voordat hij zijn schoonheid prijsgeeft; pas halverwege, na de versnelling, veer ik op en beklijft het nummer. In het wat vlottere en iets lichtere (nou ja) ’World Alone’ klinkt Lande echt als zijn grote voorbeeld. Het levert met zijn catchy refrein de meest pakkende song van het album op. Met een lange (zoals we gewend zijn, niet al te vingervlugge) solo van de oude meester. Terechte single dus.

Terug naar de Middeleeuwse duisternis in het langzame en zwaar bombastische ’Beyond the Dead’. Ook al is de riff me net wat te eentonig; het lange nummer houdt de aandacht toch vast. Wederom zware, logge gitaren in de andere single ’Stormwatcher’. Aardig, maar het nummer laat geen blijvende indruk achter. Na al het voorgaande geweld was een relatief rustpuntje hier welkom geweest trouwens. Gelukkig is het mooie en wat creepy ’Death Wake’ te betitelen als een semi-ballad vol dynamiek en dramatiek. Lande krijgt alle ruimte om lekker uit te halen. En goed opletten: de solo is ingespeeld door Brian May, die zijn beste Iommi-impressie doet. Al pakt het vlotte ’Return of the Arbalist’ me daarna meer, mede vanwege het herkenbare refrein, de korte solo’s van Tony en de fijn trommelende drummer Karl Brazil (bekend van Robbie Williams en Elton John, zowaar). De met zeven minuten langste song ’Legacy’ rondt het album indrukwekkend en lekker pompeus af, met een excellerende Jørn, heerlijk donkere gitaarpartijen en Iommi die zijn trouwe Gibson SG zowaar even inruilt voor de stemmige akoestische solo.

Aan de deluxe-cd zijn nog twee prachtige bonus-instrumentaaltjes toegevoegd. Vooral het tegen Carmina Burana aanleunende ’Deified’, met ondersteunende koorzang, is één van de uitschieters op deze plaat! Waarom die niet zijn toegevoegd aan de nu overbodige dubbelvinyl-editie (want met slechts 40 minuten was een enkelaar logischer geweest) is me een groot raadsel. Afgezien van deze bijzondere keuze is dit vierde soloalbum zeer geslaagd te noemen. Nieuwe wegen bewandelt Iommi niet meer, maar dat was ook niet te verwachten. Lande pakt zijn kans met beide handen en stembanden aan, de ritmesectie is prima en de productie lekker zwaar aangezet, met Iommi vet in de mix. De kopers van de deluxe-cd mogen er nog een half puntje bijtellen.
(80/100 – BMG)

TRACKLIST

1. Over The Violent Sun
2. Black Times
3. World Alone
4. Beyond The Dead
5. Stormwatcher
6. Death Wake
7. Return Of The Arbalist
8. Legacy

LINE-UP

Tony Iommi – gitaar
Jorn Lande – zang
Becky Baldwin – bas
Karl Brazil – drums