Clawfinger – Before We All Die
Clawfinger, misschien denk je: “Hé bestaan ze nog?” Ja zeker bestaan ze nog! Hun vorige studio album is zo’n 19 jaar geleden, geen wonder dat menigeen de band (bijna) vergeten was. Voor wie ze niet kent een kleine introductie: Clawfinger is een rap metal band uit Zweden, en werd ongeveer 37 jaar geleden opgericht. Ze tourden met bands als Alice In Chains en Anthrax. Al snel waren ze zelf de headliner, ze stonden op grote festivals waaronder Monsters of Rock. Het totaal aantal optredens ligt rond de 1.500.
Van hun vorige 7 albums werden er in totaal 1,4 miljoen verkocht. Inmiddels zijn deze mannen wat ouder geworden, maar volgens eigen zeggen zijn ze nog steeds net zo gek en luidruchtig als toen.
Daarom is ook hun nieuwe album ‘Before We All Die’ luidruchtig. Ze geven een duister, soms humoristisch commentaar op de puinhoop die men van de wereld heeft gemaakt. Dit is deels brutaal, therapeutisch of als protest. Een ander deel is een ontkenning of juist een middelvinger naar een situatie. De teksten zijn soms ruw, het F woord komt in een aantal teksten (herhalend) terug. Pas dus op als je mee zingt met hun overwegend opzwepende nummers in het bijzijn van kleine kinderen.
‘Scum’ start lekker luidruchtig. De grimmig klinkende woorden passen bij de tekst. Het tempo van muziek en rap is hoog, toch zijn de woorden goed te verstaan. De backing vocals zijn goed gestapeld. Je hoort lekker veel (bas)gitaar, het refrein is pakkend. Af en toe hoor je sirene-achtige geluiden door de muziek. Deze openingstrack eindigt met een lange rauwe brul en gesproken sampling.
In ‘Ball & Chain’ wordt er nadruk op bepaalde woorden of lettergrepen gelegd, dit geeft extra diepgang, weer vormen de backing vocals een meerwaarde. De laatste zinnen zijn bijna fluisterend, maar de grimmigheid blijft. ‘Big Brother’ heeft een vrij kalme start met industriële geluiden. Het tempo ligt lager dan in de voorgaande nummers. Hier wordt er kritiek geuit op kunstmatige roem en nep-realiteit. Delen van de tekst zijn iets clichématig, de woorden klinken minder grimmig, maar zijn nog steeds overtuigend.
De inspiratie van ‘Going Down (Like Titanic)’ lijkt uit de jaren ’80 te komen. Weer valt de afwisseling/blend tussen rap en metal positief op. ‘A Fucking Disgrace’ gaat dieper in op persoonlijke kwesties. Het intro is verrassend blues gerelateerd. Al snel wordt de muziek zwaarder, dit wordt afgewisseld met kalmere (blues gerelateerde) delen.
Het dynamisch drumwerk is belangrijk tijdens het eerste stuk van ‘Before We All Die’. Als het tempo omhoog gaat, wordt het drumwerk iets minder dynamisch, maar niet minder opzwepend. De woorden komen in een vrij hoog tempo, de verstaanbaarheid blijft bestaan. Er is een leuke winding naar een rustiger deel met wat industriële klanken. Ook hier komt het F-woord een aantal keer voor. Of je de herhalingen wel of niet te veel vindt, je hoort in ieder geval een hoop boosheid/frustratie. Het einde is mooi strak gespeeld.
Luidruchtig is dit album zeker!, maar het is niet over de top. De rap is gevarieerd, dat past bij de opbouw van de nummers. De balans tussen ritme/melodie en tussen rap versus metal is zeer goed. De tracks hebben een toegankelijke maar boeiende structuur. Ze zijn vast geschreven met live optredens in het achterhoofd. Want Clawfinger gaat op tournee door Europa, daarbij staat in het najaar ook een optreden in Nederland gepland.
(78/100) (Perception)
Tracklist
- Scum
- Ball & Chain
- Tear You Down
- Big Brother
- Linked Together
- A Perfect Day
- Going Down (Like Titanic)
- You Call Yourself a Teacher
- A Fucking Disgrace
- Kill The Dream
- Environmental Patients
- Before We All Die
Lineup
- Zak Tell: Vocals
- Bård Torstensen: Guitars, Keyboards, Backing vocals
- Jocke Skog: Keyboards, Guitars, Bass, Programming, Backing Vocals
- Mické Dahlén: Drums
- André Skaug: Bass
