Hellripper – Coronach
De inmiddels 31-jarige Schot James McBain is een flink ijverig baasje. Op 19-jarige leeftijd richt hij in 2014 zijn eigen band Hellripper op en van meet af aan bespeelt hij alle instrumenten. In 2017 brengt hij zijn debuutalbum uit. Inmiddels brengt McBain al zijn vierde full-album uit ‘Coronach’ (een Schotse klaagzang bij een begrafenis), maar in de tussentijd heeft hij daarnaast al een kleine 20 singles, EP’s etc. uitgebracht. Het zal de lezer niet verbazen, dat met een bandnaam als Hellripper je te maken hebt met een band welke blackened speed/thrash speelt. McBain heeft in ieder geval al zoveel succes geboekt met zijn band, dat hij nu onderdak heeft gevonden bij Century Media Records.
Het album, gestoken in een prachtige hoes, opent met ‘Hunderprest’ (gebaseerd op de Schotse legende van de hondenpriester, een zondige kapelaan die na zijn dood als vampier terugkeerde) in de stijl die we van Hellripper gewend zijn met wel eerst een Annihilator-riff om al snel heel snel en smerig te vervolgen in het typische Hellripper-geluid met halverwege na de break verwoestende blastbeats en een razendsnelle gitaarsolo. ‘Kinchyle’ vervolgt min of meer verrassend, want dit is een uptempo heavy metal-nummer met halverwege ook een verrassende korte akoestische break. Een akoestisch intro leidt ‘The art of resurrection’ in, in de basis ook een heavy metal-nummer met ook hier een verrassende break. En dan is inmiddels duidelijk, dat de stijl van Hellripper wat melodischer en ook wat meer uitgesponnen is dan de veelal brute thrash op de voorgaande releases, hetgeen ook wel begrijpelijk is om niet te willen vervallen in repetitieve albums.
‘Baobhan Sith’ roept je dan toch weer tot de orde, want dit nummer opent verwoestend en net wanneer er zich weer een break aangediend heeft, wordt er toch direct weer doorgeknald, het nummer barst van de ideeën, maar komt door de vele breaks en tempowisselingen toch wat onsamenhangend over.
Ondanks de volop aanwezige blackened vocalen is ‘Blakk satanik fvkkstorm’ meer een mix van heavy en thrash onder begeleiding van een fraaie gitaarriff. Ook ‘Sculptos cave’ is een nummer wat meer in de richting van een mix tussen heavy en thrash zit. ‘Mortercheyn’ zit weer wat meer richting de ‘oude’ stijl. Titelnummer ‘Coronach’ is deels episch en door de deels gedragen zang gaat dit zelfs richting prog, al worden er net zo gemakkelijk deathgrunts in dit nummer gesmeed, kortom, afwisseling genoeg in dit lange, bijna 9 minuten durende nummer.
Hellripper heeft met ‘Coronach’ een bepaalde ontwikkeling richting traditionele heavy en thrashmetal doorgemaakt, de pure blackened thrash is wel los gelaten in zekere zin. Moeilijk is te zeggen of je dit als fan kunt waarderen, met hun stijl kun je moeilijk van een bepaalde commercialisering spreken. Daarnaast is er in enkele nummers geen sprake van een zekere consistentie. Toch kan gesteld worden, dat er sprake is van wederom een prima Hellripper-album.
84 / 100 (Century Media Records)
Bandleden
- James McBain – Vocals, Guitars, Bass & Drums
Track list
- Hunderprest
- Kinchyle (goatkraft and granite)
- The art of resurrection
- Baobhan Sith (waltz of the damned)
- Blakk satanik fvkkstorm
- Sculptors cave
- Motorcheyn
- Çoronach
