Hoogbejaarde gitaarvirtuoos Uli Jon Roth speelt nog steeds als een jonge God
De Pul is goedgevuld deze avond, zeker als je bedenkt dat het erg slecht weer is en het op een doordeweekse dinsdagavond plaatsvindt. Dit houd de bezoekers die merendeels de middelbare leeftijd bereikt hebben echter niet tegen.
De Duitse alternatieve bluesrock-band Circle Karma Club mag deze avond openen en doet dit naar behoren. Het geluid is uitstekend met een aangenaam volume vanaf de eerste seconde dat Circle Karma Club begint te spelen tot en met de laatste noot van ‘The Sails Of Charon’, de afsluiter van deze mooie avond. Frontman Uwe Jolly is in het bezit van de nodige zelfspot en verontschuldigt zich voor zijn gebrekkige Engels. Dat valt echter reuze mee. De nummers die hij zingt en afkomstig zijn van hun debuutalbum ‘Wreak Havoc’ worden vrijwel accentloos ten gehore gebracht. Het aanwezige publiek weet het optreden van deze sympathieke Duitsers ook te waarderen en na een klein halfuurtje is het tijd voor de maestro himself.
Het optreden bestaat uit twee delen. Het eerste deel bestaat uit klassieke bewerkingen van zijn favoriete componist Mozart op gitaar en enkele eigen composities. Het tweede gedeelte, en laten we eerlijk zijn, waar iedereen voor komt is het Scorpions-gedeelte waarin het album ‘Virgin Killer’ dat haar 50e verjaardag viert in haar geheel ten gehore wordt gebracht aangevuld met nog vier andere klassiekers.
Het eerste gedeelte staat Roth in zijn eentje op het podium en begint hij met ‘Amadeus’. Na dit nummer stopt hij even omdat hij last heeft van koude vingers. In de tijd waarin er een warme jas wordt gezocht vertelt hij dat in al die tientallen jaren dat hij op het podium staat dit de eerste keer is dat hij het te koud heeft. Normaal gesproken is het juist andersom en is het zweten geblazen onder de podiumlampen. Het is aandoenlijk om te zien hoe dochter Akasha Dawn Roth, die we later als (achtergrond)zangeres/toetseniste in het tweede gedeelte van het concert nog terugzien, haar vader meehelpt om de jas aan te trekken.
Hierna wordt ‘Rondo Alla Turca’ ingezet en komen de vingers op temperatuur. De backdrop is evenals het geluid ook erg mooi en functioneel. Bij het derde nummer ‘Die Königin Der Nacht’ zien we een jonge Uli Jon Roth die hetzelfde nummer speelt als de nu op respectabele leeftijd zijnde Roth in levende lijve. Hierna komen er twee eigen composities die een jaar of tien oud zijn en eveneens weer ondersteund worden met beelden die het muzikale verhaal van Roth verduidelijken en ondersteunen. Niet alleen is Roth een uitzonderlijk goede gitarist, ook als beeldend kunstenaar weet hij bewondering te oogsten. Na ‘Spirit Of The Heart’ laat hij ons wat van zijn schilderijen zien en presenteert hij zijn boek dat ruim vier kilo weegt en meer dan 600 bladzijdes beslaat. Na dit sympathieke verkooppraatje sluit hij af met ‘Sky Overture’, een nummer dat hij schreef omdat hij geen passend openingsnummer had tijdens zijn G3-Tour met Michael Schenker en Joe Satriani.
Na een korte pauze keert Roth terug met band om het Scorpions-gedeelte te spelen. Allereerst worden de negen nummers van het album ‘Virgin Killer’ gespeeld. Niklas Turmann die deze avond de bas speelt, zingt de nummers natuurgetrouw en Roth die ook wat lead-vocals voor zijn rekening neemt worden ondersteund door dochter Akasha Dawn en Lisa Marie Schalk. Akasha Dawn Roth vervangt Corvin Bahn en daar hoeven we niet rouwig om te zijn. Lisa Marie Schalk is in het bezit van een gouden keeltje en een hoop enthousiasme en energie wat overslaat op het toch al enthousiaste publiek.
Ook de vele gitaarharmonieën zijn een lust voor het oor. David Klosinski vult Roth perfect aan. Wanneer Roth soleert neemt hij de slagpartijen voor zijn rekening en ook staat hij als solo-gitarist zijn mannetje. Naast de negen nummers van ‘Virgin Killer’ krijgen we ook nog ‘Sun In My Hand’, ‘We’ll Burn The Sky’ en ‘In Trance’ te horen. Na ‘In Trance’ wordt de band voorgesteld en wordt de geluidsman die deze avond jarig is en evenals het ‘Virgin Killer’album ook 50 jaar wordt in het zonnetje gezet middels een luidkeels gezongen ‘lang zal hij leven’ door het voltallige publiek.
Hierna volgt nog ‘The Sails Of Charon’ als laatste. Ik zat eigenlijk nog te wachten op ‘All Along The Watchtower’ wat Roth bijna altijd speelt als toegift maar deze blijft vanavond achterwege. Bij het verlaten van de zaal pak ik nog de traditionele bitterbal die wordt aangeboden door de Pul na ieder optreden en loop ik meer dan tevreden terug naar mijn auto om te beginnen aan de terugreis naar huis.
