Mother of Millions – T

Heel veel Griekse metal heb ik niet in de kast staan, maar de albums van Mother of Millions vormen een uitzondering. De progressieve metal is even complex als duister, melancholisch en vol emotie. En hun nieuwe worp ’T‘ vormt daar geen uitzondering op. Album nummer zes ondertussen, als je de EP ’Orbit’ uit 2022 volwaardig meetelt. En het is hun mooiste geworden, dus voor de onwetenden doch geïnteresseerden, een prima kennismaking! Om een referentiekader te geven: denk aan een liefdesbaby van Leprous, Vola, Soen en Riverside. Met een vleugje Katatonia.

Voorganger ’Magna Mater‘ uit 2024 was al een fijn afwisselend luisteravontuur, maar deze ’T‘ klinkt nog net wat gelikter en doordachter. Er is hoorbaar enorm veel compositorische arbeid in gaan zitten. En dat betaalt zich hopelijk uiteindelijk terug. Opener ’The Wound’ dendert de speakers uit en is meteen een fijn visitekaartje. Het bombastische nummer is voorzien van een meeslepend refrein en een vette sound. Het wat symfonischere ’The War is gelaagder en mooier qua opbouw. Met opvallende tribal drums en een mooi koortje halverwege. Wat gas terug in het daardoor makkelijk wegluisterende ’The Aftermath‘, al is dat gelikte refrein wel op het randje. ’The Innocent’ is wat elektronischer van aard, ook al knallen de gitaren er ook hier af en toe lekker in. De coupletten doen denken aan 30 Seconds To Mars, het meeslepende refrein is de kers op de taart en beklijft meteen. Heerlijke song.

Tekstueel gaat het album over de verschillende facetten van oorlog. Met geleende passages uit verschillende gedichten tijdens de ’spoken word’ secties. Zoals in het intro van ’The Ascent’ die daarmee dreigend en traag op gang komt, maar uitmondt in een zeer theatrale en redelijk unieke song. Het lichte ’As One’ is niet meer dan een zangeres die één regel zingt en dient als intro voor het hardste en snelste nummer ’The One‘. Halverwege neemt een viool even het voortouw, wat vreemd contrasteert met de beukende sound. Apart gevonden, maar niet helemaal mijn ding. Daarna is het relaxte en lichtvoetige ’The Circle‘ welkom. Het is fijn opgebouwd en het valt op dat de prettige stem van zanger George Prokopiou prima gedijt op al die verschillende stijlen die voorbij komen. Het langste nummer is tevens de meest uitdagende. De vele zanglagen, de bijna djent-achtige gitaren, de sporadische grunts en het ingetogen engelenrefrein vormen een vreemde doch onweerstaanbare mix. En houdt de aandacht de volle 8.20 minuten vast. Afsluiter ’The Death‘ is daarna een oase van rust: bloedmooi gezongen door een mij onbekende gastzangeres. Prachtig in al zijn eenvoud.

Met ‘T’ zet Mother of Millions de volgende stap in hun ontwikkeling. Het Griekse viertal heeft hun progressieve metal weer wat verder verfijnd. Kleine minpuntjes worden overschaduwd door overwegend krachtige songs, een ge(s)laagde productie en volop afwisseling. Wat mij betreft een essentieel album voor wie van progressieve, symfonische en melancholische rock en metal houdt.
(90/100 – ViciSolum Records)

TRACKLIST

1.  The Wound
2.  The War
3.  The Aftermath
4.  The Innocent
5.  The Ascent
6.  As One
7.  The One
8.  The Circle
9.  The Sun
10. Death

LINE-UP

George Prokopiou – zang
Kostas Konstantinidis – gitaar
Panos Priftis – basgitaar
George Boukaouris – drums en percussie