Insomnium – Netherworlds

‘Netherworlds’ is het tiende studio album van de melodic death metal band Insomnium. Tomy Laisto is de nieuwe gitarist, daarnaast verzorgt hij samen met de gitaristen Markus Vanhala en Ville Friman de cleane zang. Drie gitaristen, drie vocalisten en natuurlijk bassist Niilo Sevänen die het grunten doet. Dat alleen al geeft deze Finse band iets bijzonders. Natuurlijk mag ik drummer/percussionist Markus Hirvonen niet onbenoemd laten. Voor het eerst is er een cover op een Insomnium album te horen, ze kozen voor ‘The Cold Song’ (van Henry Purcell). Dit eeuwenoude nummer wordt regelmatig gecoverd. De mooie versie van Insomnium had best langer mogen duren.

‘Shadowlife’ start met een pakkend ritme. De muziek is in eerste instantie vrij licht, en vormt een mooi contrast met de grimmige zang. Vocale en instrumentale delen worden afgewisseld. Daarnaast wordt lichtere, rustigere muziek afgewisseld en/of gemengd met zwaardere muziek. Dat geldt ook voor de cleane zang versus grunts. Er zijn dus volop wendingen, wat de tracks complex maakt, toch blijft het toegankelijk. Bijna alle wendingen in zang en muziek verlopen mooi. Maar de verandering rond de 3.40 in ‘Gleam in the Black’, is even wennen. De meerdere laagjes gitaarspel in ‘The Hour Grows Late’ zijn sfeervol, de percussie is warm van klank. Na een wending naar de metal neemt de intensiteit toe, als de grunts erbij komen gaan tempo en volume omhoog. 

Er volgen diverse veranderingen tussen de metal en de lichtere/langzamere muziek, de grunts sluiten overal goed bij aan. Zo af en toe is er cleane zang, ook dit is subliem toegevoegd. Met een kalm gespeeld deel lijkt het te eindigen, maar opnieuw is er een wending naar de metal. Het tempo ligt met vlagen hoog, de toetsen zorgen door wat hectiek. Door de laagjes is het vocale deel rijk gevuld, bovendien is er een gave gitaarsolo. Ineens is er weer een rustig stukje, dit is een prachtig opgebouwde track. 

De rustige start van ‘Journey’s End’ bevat woorden die bijna gefluisterd zijn. Je hoort de vingers glijden over de snaren van een (akoestische) gitaar. De muziek wordt wat zwaarder het ritme verandert iets, maar het blijft aangenaam langzaam. De lage, langzame grunts sluiten daar perfect bij aan. De veranderingen vloeien in elkaar over. De geluisterde woorden keren terug, deze lage, langzaam gesproken woorden zijn intrigerend. Deze laatste track dooft mooi langzaam uit. In der loop der jaren zijn hun teksten wat veranderd, want de mannen zijn ouder geworden. Sommige van hun vrienden leven alleen nog voort in hun herinnering. Deze en andere levenservaringen, worden deels meegenomen in hun teksten. Daarnaast verdiepte hoofdtekstschrijver Niilo Sevänen zich opnieuw in de klassieke literatuur/poëzie (zowel in het Engels en Fins) om inspiratie op te doen.De teksten zijn lang niet altijd eenvoudig, maar de kleur van cleane zang en de (goed verstaanbare) grunts passen altijd bij de muziek. Ook als de zang gestapeld is, vormt het onderling een sublieme melange. Enkele wendingen zijn wat voorspelbaar, maar de meesten zijn verrassend. ‘Netherworlds’ is een gevarieerd, goed opgebouwd album. (81 /100) (Century Media Records)

Track list

1. The Cold Song
2. Shadowlife
3. Remembrance
4. Gleam in the Black
5. The Hour Grows Late (feat. Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari, Santeri Kallio)
6. Arch of the Sky
7. Pathways of the Night
8. Ethereal Sleep
9. The Banished
10. Journey’s End

Line-up

• Niilo Sevänen – vocals, bass guitar
• Markus Vanhala – guitar, clean vocals
• Ville Friman – guitar, clean vocals
• Tomy Laisto – guitar, clean vocals
• Markus Hirvonen – drums, percussions