Melancholisch avondje met Antimatter en Sleeping Pulse in de Boerderij
Terwijl de nazomer zijn laatste stuiptrekkingen heeft, is het vanavond muzikaal al volop herfst in de Boerderij. Met zijn nevenproject Sleeping Pulse trekt Mick Moss geen volle zalen, dus werd het slim gekoppeld aan het bekendere Antimatter. Nog steeds geen formule voor een volle bak, maar met een paar honderd man is het voor een zondag best oké. Het feit dat dit al de vierde Nederlandse show in drie weken is — na Hengelo, Uden en Maastricht — helpt ook niet mee. Maar voor wie erbij is, is het een prima avond vol donkere, atmosferische kwaliteitsrock, waarbij het zoeken is naar de muzikale verschillen tussen beide projecten.
Logischerwijs trapt de band af met nummers van Sleeping Pulse. Beide albums — ‘Under the Same Sky’ uit 2015 en ‘Dreams and Limitations’ uit 2026 — zijn bijna evenredig vertegenwoordigd, met één nummer extra van het toch ook net iets betere debuut. Medeoprichter en songschrijver, de Portugees Luis Fazendeiro, schittert door afwezigheid. Maar Micks vaste partner in crime, Dave Hall, brengt Luis’ gitaarpartijen op zijn witte Stratocaster alsof hij ze, ehhhh, al een week of drie iedere avond speelt. De andere Antimatter-tourleden, drummer Fab Regmann en bassist Paul Holligan, vullen het geheel prima aan.
Het geluid is dik in orde, al had Micks stem net een tandje harder in de mix mogen staan. Het licht is sfeervol, maar zelden gericht op de bebaarde frontmannen, waardoor het geheel wat afstandelijk wordt. Dat zal bij de atmosferische, licht psychedelische progrock horen, net als de mooie ondersteunende achtergrondbeelden trouwens. Als hoogtepunten noteer ik het duistere ‘Parasite’, het stevige ‘Noose’ en het nog zwaardere ‘Rise’ (“God is real…”), en natuurlijk het kippenvelnummer ‘The Butterfly Collector’. Waarna een bloedmooie versie van het gevoelige ‘War’, wederom overtuigend gezongen door Mick, het ‘voorprogramma’ afsluit.
Na een korte pauze van vijftien minuten is het de beurt aan dezelfde muzikanten, maar nu als Antimatter. De nummers krijgen verrassend meer bijval dan die van Sleeping Pulse, al zal menigeen na vanavond ook die band even opzoeken bij zijn of haar streamingsdienst. maar Antimatter is net wat catchiër en afwisselender. Mick Moss speelt zelden een ‘best of’-set vol publiekslievelingen. Zo wordt er vanavond geput uit de iets meer elektronisch getinte albums ‘Fear of a Unique Identity’ uit 2012 en het recentere ‘Black Market Enlightenment’ uit 2018. Wat mij betreft een prima keuze.
De toetsenpartijen komen vanaf de mengtafel, maar dat mag de pret en de sound niet drukken. Heerlijke versies van onder meer ‘The Third Arm’, ‘Partners in Crime’ en het bijna dansbare ‘Uniformed and Black’ brengen de zaal voorzichtig in beweging. De echte hoogtepunten zijn vanavond het prachtig opgebouwde, lange prijsnummer ‘Wide Awake in a Concrete Asylum’ welke naadloos overgaat in het fijne instrumentaaltje ‘The Parade’. Maar ook het al even lange ‘Existential’, dat leunt op mooie percussie en de viool van Dave Hall, krijgt het publiek terecht op de figuurlijke banken. Heerlijke uitgesponnen uitvoering!
Daarna ronden de Sleeping Pulse-song ‘The Blind Lead the Blind’ en de zowaar niet geplande extra toegift ‘Stillborn Empires’ dit mooie avondje vol zware, deprimerende herfstklanken af. Hoewel de muziek het bij Antimatter zoals altijd moet doen – Mick is nu eenmaal helaas geen prater en de bandleden zijn niet de beweeglijksten -, blijkt dat voldoende om iedereen tevreden de nacht in te sturen. Op naar de tour van komend jaar, waarin het twintigjarig bestaan van ‘Leaving Eden’ wordt gevierd. Mijn persoonlijke favoriet, dus ik kijk er nu al naar uit.
