The Damn Truth biedt heerlijke retro rockbeleving in Mezz Breda
De uit Montreal, Canada afkomstige The Damn Truth tourt momenteel door Europa ter ondersteuning van hun uitstekende, naar de band vernoemde laatste album (geproduceerd door niemand minder dan Bob Rock). Waarom retro? In alles ademt deze groep de gloriedagen van de jaren 70: psychedelische, rauwe blues-rock met soulinvloeden (denk aan Led Zeppelin meets The Black Crowes met een vleugje Janis Joplin), een bijpassende look en een warme, analoge sound. Ze hadden moeiteloos op Woodstock kunnen staan. Vanavond profiteren ze van een meevaller: door een verbouwing in de kleine zaal van Mezz mogen ze het grote podium van mainstage bespelen. En dat doen ze met zichtbaar plezier en overtuiging, ondanks een bescheiden opkomst van krap 100 man. Morgen wacht een veelvoud op Bospop. Hun derde keer alweer daar.
Met Jefferson Airplane’s ‘White Rabbit’ als sfeervol intro is de toon meteen gezet, waarna het aanstekelijke ‘Be Somebody’ heerlijk binnenkomt. Zangeres Lee-La Baum imponeert met haar energieke performance en krachtige stem, terwijl gitarist Tom Shemer minstens zo’n blikvanger is: hij vliegt over het podium en strooit met riffs en solo’s alsof het niets is. Het uitstekende zaalgeluid – perfect in balans en nergens te hard – maakt het plaatje compleet.
Hoewel de band inmiddels vier albums op haar naam heeft staan, ligt de focus logischerwijs vooral op de laatste twee platen. Met ‘The Damn Truth’ greep de band nét naast een Canadese Juno Award voor ‘album of the year’, vertelt Shemer trots. Nummers als ‘Killer Whale’ en ‘Love Outta Luck’ zetten Breda moeiteloos in beweging. De donkere semi-ballad ‘The Willow’ vormt een mooi rustpuntje en noteer is als eerste hoogtepunt. Zoals die slepende riff binnenknalt, heerlijk! Ook ‘All Night Long’ zorgt weer voor een energieboost. Gedurende de anderhalf uur durende set blijft het niveau opvallend constant hoog; er zijn nauwelijks zwakkere momenten.
Je vraagt je af waarom The Damn Truth niet groter is. Misschien het ontbreken van een écht eigen stijl? Of is de retro-rockmarkt wat verzadigd aan het raken? Hoe dan ook: voor wie er vanavond bij is, voelt het als een klein feestje. Er wordt meegezongen tijdens ‘Lonely’, genoten van een korte bassolo van PY Letellier en zeker ook van het strakke drumwerk van Dave Traina. Tijdens ‘Look Innocent’ loopt Shemer al spelend door de zaal, waardoor even iedereen vooraan staat. Het onweerstaanbare ‘Tomorrow’ sluit de reguliere set krachtig af, waarna toegiften ‘Better This Way’ en een uitgesponnen ‘Devilish Folk’ het geheel nog wat extra glans geven. Alsof de zaal uitverkocht én twee keer zo groot is, zoveel energie pompt de band vanavond in haar optreden. Slim, nu willen we de volgende keer er weer bij zijn. Met twee mooie plakken gekleurd vinyl fiets ik tevreden naar huis. Er zijn mindere donderdagavonden…
