Einar Solberg – Vox Occulta

De love-him-or-hate-him zanger van het Noorse Leprous komt een kleine drie jaar na zijn solodebuut ’16‘ alweer met het vervolg. Nou smaakte de eerste prima en bleek een mooie aanvulling op het oeuvre van Leprous. Er viel voldoende te beleven en het gebodene was zowel persoonlijk als lekker donker. Op deze ‘Vox Occulta‘ (betekent ’verborgen stem’) gaat Einar nog een stapje (nou ja, 5 grote stappen) progressiever en gedurfder te werk. Hij trekt alle registers open en legt zichzelf orenschijnlijk geen enkele grens op. Met dank ook aan de nauwe samenwerking met het Norwegian Radio Orchestra. Het uitdagende werk vergt een ruimdenkende muzikale geest en meerdere draaibeurten, maar de tijdsinvestering betaalt zich uiteindelijk wel terug. Althans, voor de progrockers dan. Al moet je van bombastische rock houden – soms tegen het kitscherige aan.

De wat fragmentarische en daarmee uitdagende opener ‘Stella Mortua‘ geeft direct al alle ruimte aan het orkest, wat een symfonisch geheel oplevert. Einar’s stem tikt regelmatig weer Himalaya-hoogtes aan; al komt ook de grunt hier en daar voorbij. ’Medula‘ is daarna wat makkelijker te verteren en meer riff georiënteerd. De gitaar valt lekker in en het hakkelende ritme houdt de aandacht vast; net als het uitbundige refrein. De titelsong start als een symfonie; pas na twee minuten beroert Solberg de microfoon en daagt de luisteraar nogal uit met gedurfde zanglijnen, afgewisseld met puur klassieke muziek. Hoe vernuftig het ook in elkaar zit; wat mij betreft slaat hij hier zowel door, als de plank mis. Want veel lijn zit er niet in die acht minuten bombast. Ook in ‘Liberatio‘ heeft het orkest een hoofdrol, maar deze is wel voorzien van een heerlijk catchy uitbundig refrein.

Het lange ‘Serenitas‘ biedt wat rust na al het voorgaande geweld. Het uiterst breekbare nummer sleept zich wat voort, totdat na vier minuten een sfeervolle gitaarsolo de aandacht trekt en het nummer aan kracht wint. Single ‘Vita Fragilis‘ kenden we al en blijft een prima compositie vol dynamiek, waarin het orkest lekkere accenten legt en het nummer wat heaviër maakt. De extreme zang halverwege had dan weer niet gehoeven. Dan volgt het dik elf minuten durende epos ’Grex‘. Gek genoeg schurkt deze nog het meest aan tegen Leprous. Zoals Einar uithaalt, heerlijk. En meerdere gitaarsolo’s zijn altijd welkom! Het symfonische intermezzo halverwege duurt wat lang, maar houdt de aandacht vast. Prachtige song. Afsluiter ‘Anima Lucis‘ gaat daarna wel over het kitsch-randje. Het nummer is te ingetogen en nogal éénvormig. En hoe hoog Solberg hier ook zingt, met rockmuziek heeft dit weinig meer te maken.

De heer Solberg weet te verrassen met deze uitdagende ’Vox Occulta‘. Waar ’16‘ nog voldoende Leprous raakvlakken had, gaat hij hier helemaal los. Hulde voor zijn lef, want het levert een prachtig, doch hier en daar iets teveel ‘over the top‘ album op. Maar wie niet waagt, die niet wint. En dat risico kan hij wel nemen – Leprous betaalt tegenwoordig de rekeningen wel.
(80/100 – InsideOut Music)

Line up

Einar Solberg / vocals, keys, piano
With:
Jed Lingat / bass
Ben Levin / guitar
Pierre Danel / guitar
John Browne / guitar
Keli Gudjonsson / drums
Chris Baum / violin
The Norwegian Radio Orchestra (tracks 1,3,6,8)

Tracklist

1. Stella Mortua
2. Medulla
3. Vox Occulta
4. Liberatio
5. Serenitas
6. Vita Fragilis
7. Grex
8. Anima Lucis