Foreigner blijkt in 013 nog altijd een Juke Box Hero
Je moet het als band maar durven: zonder originele leden doodleuk als dé Foreigner touren. Veredelde tributeband of niet; de Nederlandse classic rock-fan blijkt daar totaal niet wakker van te liggen, want 013 is moeiteloos en vlotjes uitverkocht. Daarvoor heeft de band nu eenmaal teveel hits én zal wellicht een deel van het publiek het een worst wezen wie er op het podium staat; als de nummers maar goed genoeg vertolkt én meegeblèrd kunnen worden. En beide lukt vanavond prima.
Het verhaal van Foreigner mag bekend zijn. Zanger Lou Gramm vertrok, kwam terug, vertrok weer, en sinds de jaren 90 is de band een soort muzikale duiventil geworden met een indrukwekkende doorloopsnelheid. Ik tel minimaal veertig (ex-)bandleden. Fast forward naar 2026: oerlid Mick Jones tourt vanwege zijn gezondheid niet meer en zanger Kelly Hansen heeft het stokje doorgegeven aan een zekere Luis Maldonado (die al enkele jaren als gitarist/ bassist bij de band betrokken was). De versie die dinsdagavond in 013 optreedt, heeft in bassist Jeff Pilson (bekend van Dokken en Dio) het oudste bandlid (sinds 2004 present). In de VS wil Gramm tegenwoordig nog weleens enkele nummers meezingen, maar de oversteek naar Europa durft hij helaas niet aan.
Zonder voorprogramma begint de avond een tikje stroef, maar het lange wachten is snel vergeten als ‘Double Vision’ er om 20.30 uur stevig inknalt. Het geluid is van een acceptabel niveau, qua mix dik in orde en de band staat geen seconde stil, wat aanstekelijk werkt. Nieuwe frontman Maldonado blijkt een prima keuze: hij zingt iets lager dan Gramm, maar komt sympathiek en overtuigend over. Een tikje Amerikaans showmanschap hoort er blijkbaar bij, zelfs als je als geboren Mexicaan in Tilburg staat.
‘Head Games’ en persoonlijke favoriet ‘Cold As Ice’ volgen. Hoe mooi ook vertolkt, ik mis wel wat pit. Is het de iets te gezapige drummer Chris Frazier die illustere voorgangers als Brian Tichy of Jason Bonham niet kan evenaren? Of staan de gitaren gewoon net wat te laag in de mix? Sowieso gun ik de band een betere gitarist dan de degelijke Bruce Watson (die wel wat weg heeft van een geblondeerde Brian May). Anyway, het zijn kanttekeningen bij een goud van oud feestje. Het publiek maalt er niet om en zingt alles mee alsof het 1980 is.
Omdat Foreigner op deze tour vooral festivals aandoet, spelen ze normaal gesproken een compactere set. Vanavond gooit de band er wat extra’s tegenaan: een (iets te) uitgebreide drum- en keyboardsolo en een mooie, ingetogen versie van ‘Bridge Over Troubled Water’. Leuk, maar stiekem had ik liever ‘Dirty White Boy’ of een ‘Say You Will’ gehoord. Wel worden we verwend met heerlijke versies van onder meer ‘That Was Yesterday’, ‘Urgent’ en ‘Feels Like The First Time’. Ultieme hit ‘Juke Box Hero’ besluit in een lange meezingversie het reguliere concert. Waarna toegiften ‘Long, Long Way From Home’ (van het debuut uit 1977!), de huisvrouwen-tranentrekker ‘I Want to Know What Love Is’ en heerlijke rocker ‘Hot Blooded’ iets na tienen de trip down memory lane al beëindigen.
Voor de stevige entreeprijs had men wel wat langer mogen spelen. Maar om me heen zie ik vooral blije gezichten de Tilburgse avond inlopen. De mix van louter hits, prima spel en een aanstekelijke presentatie blijkt nog altijd een recept voor een heerlijk avondje ongedwongen entertainment. Foreigner bewijst dat een band soms groter is dan zijn leden. Vanavond is er geen nummer dat jonger dan veertig jaar is, maar zolang de hits hits blijven, blijft het publiek wel komen. En gelijk hebben ze.
