Kristoffer Gildenlöw – Humanised
‘Humanised’ is het nieuwe album van zanger/multi-instrumentalist Kristoffer Gildenlöw. Na een aantal “kalmere” albums keert hij terug naar zijn (prog)metal-roots. Je hoort onder andere zware zeven-snarige gitaarpartijen, stuwende riffs en wisselende maatsoorten. Bovendien is er een mix van details en stijlen waaronder sleaze rock, art rock en doom. De teksten gaan over bijvoorbeeld overproductie, overconsumptie, oppervlakkigheid en hebzucht
Het rustige intro van ‘Rendering’ kruipt onder mijn huid. De muziek blijft aangenaam langzaam, en wordt bijna ongemerkt intenser. Het lijkt te eindigen, maar er volgt een kort, minimalistisch stukje. De wending naar de symfonische en de metal elementen is onverwacht, ritme en melodie gaan hier hand in hand. Op een gegeven moment raken de symfonische elementen op de achtergrond en komen elektronische klanken naar de voorgrond. Deze openingstrack is instrumentaal.
Het “eerste deel” van ‘Nothing Lasts Forever’ bevat diverse wendingen. De herkenbare zang van Kristoffer zit in een kalmer deel. Later zit de (gestapelde)zang ook in de sterker gespeelde delen. De zang klinkt soms wat vervormd, maar dat past binnen het geheel. De gezongen woorden zijn door de gelaagde opbouw niet altijd goed te verstaan, maar dat is niet storend. Zang en muziek vormen een bijzondere melange. De goede percussie bestaat onder andere uit gedetailleerde, lichte klanken van de cimbalen. Het vrij plotselinge einde is mooi.
Er zijn geluidseffecten tijdens het intro van ‘Landfill’, dit wordt gevolgd door lage, strak gespeelde delen. De muziek is goed verdeed over de headset en de geluidskwaliteit is prima. Maar in dit snel stuk klinken de drums korte tijd vrij kil. Met vlagen is er hectiek in de muziek. Dit is wat minder toegankelijk misschien, maar wel boeiend. De gevarieerde zang is deels half pratend en heeft soms een grimmige klank. Op andere momenten klinkt de zang wat vervormd, zang en muziek blijven een eenheid vormen.
Alles is met zorg gecomponeerd en gespeeld, zo ook in ‘The Almosts’ waarin de contrasten/afwisseling tussen lichtere en zwaardere muziek positief opvallen. Het korte, instrumentale ‘Intermezzo’ heeft een aangename, mellow sfeer.
Aan de start van ‘Nothing Stays The Same’ loopt zachte, “vervormde” muziek heen en weer in koptelefoon. De overgang naar meer volume vloeit uit naar een kalmer deel waarin Kristoffer ingetogen zingt. Tempo en volume gaan langzaam eerst iets omhoog. Het instrumentale deel lijkt heel ingetogen te gaan worden, maar schijn bedriegt. De gezongen woorden worden intenser en vormen de opbouw naar het einde.
‘The Fields’ heeft verrassende rusten tijdens het intro. De wisselwerking tussen metal gerelateerde en kalme delen is goed. Bovendien hoor je emotie in zang en muziek.
Ook ‘Before I Fail Asleep’ is een goed opgebouwde track.’Binary’ heeft een zachte start. Stukje bij beetje neemt het aantal laagjes toe, het geheel is op een bijzondere manier gemixt. Zang en muziek blijven vrij zacht, ook als de muziek iets zwaarder wordt. Het verschil in volume tussen zwaardere en de lichtere muziek met pianoklanken had groter mogen zijn. Nu komt de emotie minder goed tot zijn recht. Deze laatste track dooft langzaam uit.
Zoals ik al eerder zei, alles is met zorg gecomponeerd, gespeeld en gemixt. Het gitaarspel is regelmatig meeslepend, ook de bas is (zoals verwacht) met vlagen prominent aanwezig. Zoals we van Kristoffer gewend zijn, is ook ‘Humanised’ een album om in alle rust van te genieten. Je hoort de emotie en passie in zang en muziek. Natuurlijk weten fans al lang hoe veelzijdig deze multi-instrumentalist is, en dat heeft hij hier weer laten horen. (81/100) (New Joke Music)
Tracklist:
01. Rendering – 3:56
02. Nothing Lasts Forever – 6:19
03. Landfill – 5:11
04. The Almosts – 6:23
05. Intermezzo – 2:18
06. Nothing Stays The Same – 5:27
07. The Fields – 4:59
08. Before I Fail Asleep – 6:42
09. Binary – 4:12
Guest musicians:
Leo Margarit – Drums
Daniel Magdič – Guitar Solo on ‘Landfill’
Thijmen van der Meer – Guitar Solo on ‘The Fields’.
