The Dutch Queen levert uitmuntende nostalgietrip in Mezz, Breda
Ik heb een beetje een haat liefde-verhouding met tributebands. Ik snap de aantrekkingskracht van een avondje louter hits van weleer aanhoren, maar het is natuurlijk ook ‘makkelijk’ geld verdienen en scoren met andermans werk. Maar goed, er is overduidelijk een markt voor; menig festival houdt zo zijn hoofd boven water. En ook vanavond loopt de Mezz in Breda weer vol met jonge en oude Queen-fans. En de aandacht blijft erbij met al die bekende nummers, dus voor een keer wordt er eens niet door de muziek heen gebabbeld, ook wel eens lekker!
The Dutch Queen, een wat flauwe naam die de lading echter volledig dekt. Merijn van Haren (zang) en Kees Lewiszong (gitaar) maakten beiden furore in het helaas twee jaar geleden ter ziele gegane Navarone. Bassist Joost van Haaren kennen we van Krezip en Novastar, Henk Jan Heuvelink (toetsen en gitaar) speelde met Marike Jager en drummer Tim van Delft verdient zijn euro’s bij De Staat. Een enorme brok podiumervaring dus; óók als tributeband, want al enige jaren spelen ze de grotere poppodia plat. Maar vanavond voor het eerst in Breda. En niet voor het laatst, want Merijn kondigde al aan dat ze volgend jaar eind december terugkomen. Slimme marketing!
De band trapt lekker toepasselijk af met de snelle versie van ‘We Wil Rock You’ en hits als ‘Crazy Little Thing Called Love’, ouwetje ‘Killer Queen’ en een vette versie van ‘I Want it All’. Het geluid is prima, al staat de gitaar van Kees net wat te zacht in de mix, maar dat kan ook aan mijn plek vooraan liggen. Bassist Joost valt op middels erg strak en avontuurlijk snarenplukkerij. Maar de sterren zijn vanavond Merijn, die met zijn veelzijdige strot ook de uitdagendere nummers er moeiteloos uitperst, en Kees die het geluid van Brian May tot in detail reproduceert.
Hoofdmoot vanavond is een integrale en ronduit indrukwekkende uitvoering van ‘A Night at the Opera’, die dit jaar 50 kaarsjes uitblaast. Dat zelfs zelden of nooit door Queen live gespeelde nummers als het epos ‘The Prophet Song’ (inclusief het vreemde meerstemmige deel!) of de jaren dertig song ‘Good Company’ tot in de puntjes kloppen, levert de band terecht applaus op. Om over de overdonderende versie van ‘Bohemian Rhapsody’, waar Merijn slim het publiek inschakelt voor het a-capella intermezzo, maar te zwijgen. Na dat huzarenstukje is zowel het publiek als de band los en resteert een hits-meezing-festijn van een dik uur.
Van metal in ‘Tie Your Mother Down’, naar epische songs als ‘Innuendo’ (het enige nummer dat lastiger live te reproduceren bleek) of pop in het massaal meegezongen en -geklapte ‘Radio Ga Ga’. Persoonlijke hoogtepunten ‘Somebody to Love’ en ‘The Show Must Go On’ ontbreken gelukkig niet vanavond. De voorspelbare afsluiters en meebrullers ‘We Will Rock You’ en ‘We Are The Champions’ maken de avond en het feest compleet.
Het aanstekelijk enthousiasme van de band – met name Merijn is een non-stop breed lachend Duracell-konijn – slaat over op het publiek. Geen Queen-fan gaat na 27 songs (!) teleurgesteld naar huis; die show over exact een jaar gaat ongetwijfeld weer uitverkopen. En ook al hoop ik stiekem op een Navarone-reünie, deze Dutch Queen heeft zeker bestaansrecht, dat bleek vanavond wel. Er zijn slechtere manieren om een muziekjaar af te sluiten. Dank heren, voor deze trip down memory lane. Ik trek mijn Queen-vinylbox weer eens uit de kast.
