Sleeping Pulse – Dreams and Limitations
Ik geef toe, deze recensie komt wat laat, maar sommige albums hebben nu eenmaal wat tijd nodig om echt te landen. Zo ook deze Sleeping Pulse, het samenwerkingsproject van Antimatter-hoofdman Mick Moss en Luis Fazendeiro (bekend van de Portugese doom/deathmetalband Painted Black). Hun debuut ‘Under The Same Sky’ is alweer 12 jaar oud, maar draait hier nog altijd regelmatig zijn welverdiende rondjes, want het prachtige album was een mooie, melancholische aanvulling op het iets stevigere Antimatter. En datzelfde geldt voor dit ‘Dreams and Limitations’, ware het niet dat de val van het kwartje iets langer duurde.
De rolverdeling tussen de Engelsman en Portugees is hetzelfde gebleven: Luis stuurde zijn riffs naar Mick, die er vervolgens teksten en zanglijnen bij schreef. De langeafstandsrelatie werkt weliswaar traag (12 jaar!), maar levert uiteindelijk negen prachtsongs op. Althans, als je het wat overbodige, korte titelnummer dat de plaat opent, meetelt. Hierna knalt de verrassend heavy single ‘Rise’ de kamer in. Het stevige refrein contrasteert lekker met de nogal ingetogen coupletten. De raggende gitaren maken hem af. Het wat tragere ‘Illuminate’ maakt gebruik van diezelfde dynamiek in de zang, maar sluit wat meer aan bij het debuut. Die ingehouden sobere stem van Moss is even wennen; ik hoor hem liever wat uitbundiger. Al went het snel.Tweede single ‘The Butterfly Collector’ is een mooie blauwdruk van de sound van Sleeping Pulse: verhalende zanglijnen, spaarzame gitaarondersteuning, een mooie opbouw en die dreigende sfeer. Prachtig zijn ook de hoge uithalen van Mick hier. Het blijft een bijzonder talent, wiens stembanden nog niets hebben ingeleverd.
Eén van mijn favorieten is de breekbare powerballad ‘Two Wreaths’, mede vanwege het verslavend mooie refrein. Gelukkig volgt hierna voor de broodnodige afwisseling een wat meer uptempo gothic rocksong in ‘The Constraint’, zowaar opgeleukt met een vette gitaarsolo van een zekere Pedro Mendez. In ‘Behind the Glass’ overdrijft Moss mijns inziens nogal met zijn hier wel erg ingehouden zang. Pas halverwege bloeit het nummer open. Het negen minuten durende (en daarmee de langste song die Mick Moss ooit opnam) ‘Extrasolar’ is vanwege zijn samples wat experimenteler en spacey van opzet, maar werkt wel heerlijk toe naar een stevig oorwurmrefrein. Het toch al snelle nummer gooit er de laatste minuten nog even een grotere versnelling in, wat prima werkt. Het rustige en weemoedige, zeg maar gerust treurige ‘When I Am Young Again’ sluit de plaat af in schoonheid. Zoals die relaxte zang gedijt op een bed van pianoklanken en akoestische gitaar: kippenvel!
Al met al hebben we er weer een kandidaat bij voor de top tien van 2026. Want hoewel het even zoeken was naar hooks en herkenningspunten, blijken de songs zich na herhaaldelijk luisteren wel degelijk in je hersenpan te nestelen. Nu Antimatter voorlopig helaas in de ijskast is gezet, kunnen de fans van sfeervolle, proggy triprock met dit Sleeping Pulse wel weer even vooruit. De mooie special edition bevat naast schitterend mooi aanvullend artwork ook een extra cd met afwijkende, maar minstens net zo mooie versies van een aantal songs. Aanrader, in welke uitgave dan ook.
(90/100 – Prophecy Productions)
Line-up
- Mick Moss: Lead Vocals & Lyrics
- Luís Fazendeiro: All Instrumentation & Guitars
- With: Marcelo Aires (drums), Samuel Silva (fluit, saxofoon), Jenny O’Connor (achtergrondzang), Pedro Mendes (gitaarsolo’s).
Tracklist
- Dreams & Limitations
- Rise
- Illuminate
- The Butterfly Collector
- Two Wreaths
- The Constraint
- Behind The Glass
- Extrasolar
- When I Am Young Again
