Voyager imponeert in Tilburg
De Australische band Voyager is al lange tijd een graag geziene gast in ons kikkerlandje. Zo heeft de band al vier keer op Progpower Europe in Baarlo gestaan en is de connectie tussen Voyager en ons land er een van ruim 20 jaar. Het mag een klein wonder heten dat Voyager vanavond op het podium staat. Na een loodzware periode waarin de charismatische frontman Danny Estrin ruim twee jaar streed en nog steeds strijd tegen kanker zijn de fans uitzinnig en dankbaar.
Deze bijzondere avond getiteld Through Storms And Stars – An Evening With Voyager wordt gehouden in de Next Stage. Deze zaal heeft een capaciteit van 700 bezoekers en is nagenoeg uitverkocht. Slim om het niet in de Main Stage te doen die 2X zo groot is als the Next Stage. Nu heeft het optreden een intiemere sfeer die beter past bij de mix van livemuziek, persoonlijke anekdotes, humor en directe interactie met het publiek.
Voordat Voyager het podium betreedt krijgen we 10 minuten (jeugd)foto’s van de afzonderlijke bandleden en de gehele band te zien op een led-wall die een belangrijke rol zal vervullen deze avond. Voyager opent met ‘Hyperventilating’, op de led-wall krijgt het publiek de wijze raad om de instructies op het scherm te volgen om te voorkomen dat er na de lange afwezigheid van de band paniek uitbreekt in de zaal. Zo weet iedereen wat ons de komende 2,5 uur te wachten staat. Goede muziek met een serieuze, emotionele lading die gecompenseerd wordt met een flinke dosis relativerende humor.
Tussen de nummers door neemt Danny uitgebreid de tijd om het woord te nemen. Hij grapt over de vliegreis vanuit Australië, deelt verhalen over pieken en dalen die de band heeft gehad en geeft de beste Arnold Schwarzenegger-imitatie die ik ooit gehoord en gezien heb als zijn Oostenrijkse oncoloog dr. Schwarzenegger, hilarisch. De meeste indruk maakt hij dan ook met dit stuk uit zijn leven. Zijn gevecht tegen kanker en het advies aan de aanwezigen om op tijd naar de dokter te gaan en je te laten onderzoeken als je ergens last van hebt. Verder vertelt hij dat er veel mensen zijn die worstelen om dingen te kunnen doen die voor gezonde mensen vanzelfsprekend zijn. Deze boodschap komt binnen en is merkbaar door een indrukwekkende stilte gevolgd door een oorverdovend applaus.
Ook gitariste Simone Dow die te kampen heeft met zware migraine heeft het moeilijk om het einde van een optreden te halen. Ook zanger/bassist Alex Canion eist een groot deel van de avond op en zorgt voor de broodnodige relativerende humor. Dit doet hij onder andere door persoonlijke verhalen(chapters) binnen de band te delen. De leukste chapters zijn die van het ontstaan van de band en hun Eurovisie-avontuur. Ook de grap dat hij en gitarist Scott Kay kaal zijn en Danny Estrin ondanks alle chemo-kuren nog steeds in het bezit is van een weelderige bos haar is erg amusant. Hoogtepunt van de set is ‘Promise’ waarmee ze meededen aan het Eurovisie Songfestival. Als je niet beter weet denk je dat je aanwezig bent bij dat festival in plaats van de kleine zaal van de 013. De setlist bestaat uit 12 nummers en bestaat naast de bekende tracks ook enkele deep cuts waarbij ‘The Fragile Scene’ het meeste indruk maakt omdat de tekst perfect aansluit bij het verhaal over Danny’s herstel. Geluid, licht en de beelden op de led-wall zijn perfect afgestemd en dragen een groot deel bij aan de totaal-ervaring van deze memorabele avond.
