Green Carnation – A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex
‘A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex’ is het laatste deel van de trilogie van de Noorse prog band Green Carnation. Op de twee voorgaande albums kwamen de maatschappelijke onrust/verdeeldheid, de oprukkende technologie en de machtsbeluste leiders al “ter sprake”. Op ‘The Messiah Complex’ zijn deze onderwerpen erg belangrijk. De muziekstijlen variëren van prog rock/metal naar klassiek. De wendingen zijn, net als de teksten zijn zorgvuldig gekozen. De drie delen vertellen samen één verhaal, maar ze zijn ook afzonderlijk te beluisteren.
‘Unconditional Artificial Chemistry’ heeft een ingetogen intro, er volgt een wending naar meer power. De lage tonen klinken groezelig, dat geeft een bijzonder contrast met de overige muziek. Even later is deze groezelige klank verdwenen. Ook als je de eerste twee albums niet kent, hoor je al in de eerste paar zinnen, dat hier serieuze onderwerpen besproken gaan worden. Hoewel er ook licht poppy delen zijn, gebeurt er in de muziek soms veel. De melanges en wendingen tussen de verschillende stijlen zijn goed.De titeltrack heeft een kalme bijna serene start, het geluid is mooi helder. Met een twist verandert de stijl. De muziek wordt even een beetje poppy, op de achtergrond hoor je nog een vleugje van stijl van het intro. De muziek is een stuk luider, omdat ik met koptelefoon luister dim ik het geluid. Als als er rockende elementen bij komen, blijft het volume ongeveer hetzelfde. Op de achtergrond hoor je af en toe licht klassieke elementen. De verandering van stijlen/instrumenten is interessant. Er zijn een aantal wendingen, het verschil in volume tussen bepaalde delen is aan de kleine kant. ‘The Messiah Complex’ eindigt met een fade out.
De actualiteit komt in ‘Broken Souls, Common Enemies’ aan bod, de ene keer wat duidelijker dan de andere. Er is niet alleen aangenaam veel prog rock, maar er is ook metal, met goede grunts. Soms is er onrust in de muziek, passend bij de tekst. Deze gevarieerde track bevat onder andere gave orgelklanken, fluitspel en licht klassieke elementen. Na een wending naar een rustiger deel (met gesproken woorden/sampling) klinkt er emotie door in het gitaarspel. Even later dooft deze track mooi uit.Deze trilogie eindigt met het orkestrale ‘A Dark Poem – Orchestral Suite’. Na gesproken sampling start de muziek, je hoort duidelijk dat dit een echt orkest is. De koorzang (van het operakoor) is subtiel maar mooi toegevoegd. Dit is een epic van ruim zestien minuten. Thema’s uit de hele trilogie komen hier samen, soms klinkt er emotie/droefheid door in de strijkinstrumenten.
Je hoeft de voorgaande delen niet te kennen om te genieten van de bijzondere wendingen en melanges tussen de instrumenten. De structuur van deze symfonie is experimenteel, er zijn rusten en gesproken sampling in verwerkt. Soms wordt er pianissimo (heel zacht) gespeeld. Op ander momenten is de muziek grootser van opzet. Als je met koptelefoon luistert is het misschien even zoeken naar een comfortabel volume. Als je via de speakers luistert is het fijn om heel de kamer te vullen met de muziek. Het geluid is goed, maar heeft net niet de filmische allure. Toch voel je dat er van alles gebeurt in de muziek, de wisselende emoties zijn prachtig gespeeld door het Kristiansand Symphony Orchestra. De opbouw naar het einde van deze trilogie voelt wat kort. ‘A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex’ is een prima sluitstuk van een een mooie trilogie. (80/100) (Season of Mist)
Tracklist:
1. Unconditional Artificial Chemistry (6:09)
2. The Messiah Complex (6:48)
3. Broken Souls, Common Enemies (8:45)
4. A Dark Poem – Orchestral Suite (16:47)
Recording Lineup:
Kjetil Nordhus — Vocals
Stein Roger Sordal — Bass, Rhythm Guitars, Lead Guitars, Keyboards
Bjørn Harstad — Lead Guitars, Effects
Endre Kirkesola — Keyboards, Synthesizers, Organs, Effects
Jonathan Alejandro Perez — Drums
Guest Musicians:
Ingrid Ose — Flute on “Broken Souls, Common Enemies”
Kristiansand Symphony Orchestra and Opera Choir on “A Dark Poem – Orchestral Suite”
